بَعدِ سکوت؛

استرسی که سر این بازی داشتم موقعه ای که بمب میخورد نزدیک خونمون نداشتم😂؛

غریبه بودن هیچ مشکلی نداره اما غریبه شدن،غریبه شدن خیلی غم انگیزه.

‏اولین و آخرین کسی بودی که نهایت دیوونگیمو ریختم به پاش.

او تا ابد مانند یک رویا در من باقی خواهد ماند...

‏وقتی احساس من، شبیه احساس کسی نیست، مطلقا هیچکس نمیتونه بفهمه درونم چی میگذره و این یعنی تنهایی.

زخمم را پذیرفته‌ام، اما با هر اتفاق باز به سراغش می‌روم، برای آنچه می‌توانست باشد سوگواری می‌کنم، و با خود می‌گویم: اگر آن زخم نبود، شاید زندگی این‌گونه نمی‌شد.

ذهن این زن، اتاقکِ زیر شیروانی‌ست اتاقکی که در آن، چیزها سالیان سال بر هم تلنبار شدند.

غم انگیز ترین چیزی که آدم می‌تونه از خودش بپرسه اینه که "چرا اونقدری که من حواسم به همه هست، هیچ‌کس حواسش به من نیست." -دیاکو.

با خود می جنگید و از خود شکست می‌خورد و بر جسد خود می گریست. جنگ های او درونش بود و دیگر توانی برای جدال با جهان برایش باقی نمی‌گذاشت.

‏چشمانش؛ نگاهم که میکرد، ‏ناخواسته تمامم را برایش می دادم🫠؛

مرا رنجاندند؛ آنقدر که تمام احساساتم را به خاک سپردم.

نمیدانم در من چه شد که دیگر بی تو نشد..

ناگهان به یاد آوردم روزی کسی بودم با شوقی بی پایان و ذهنی متفاوت؛ کسی که دیگر راهی به او ندارم.

207مشکی کم بود الان باید برای پژو پارس سفید پنوماتیک هم اشک بریزم🫠💔؛

🖤؛

از داخل میکشنمون از خارج میان میکشنمون هرچی فکرشو میکنم انگار خدا یه ایران رو گذاشته برای مردن:)