𝒎𝒚 𝒎𝒐𝒐𝒏

‏وقتی بیشتر از سنت درگیر مشکلات بشی، زندگی ازت آدم ساکت‌تری می‌سازه.

نخی که به زندگی وصلم میکرد، الان دور گردنمه.

یهو یادت میاد سال 98 تو خونه نون میپختی و هر پنج دقیقه خونه رو ضدعفونی میکردی که این روزا رو ببینی…

خدایا نمیخوام دخالت کنما ولی دلت واسه ما نمیسوزه؟! :)

تویی که کف پاهات بیشتر از چشمات آسمون رو دیده تو دیگه برای ما قیافه نگیر ناموسا:/

دیدی وقتی شمع روشن می‌کنی، دست‌هات رو دورش می‌گیری که باد خاموشش نکنه؟ یه ذره امید ته دلم مونده، با دست‌های لرزون نگه‌اش داشتم، چون اگه اون خاموش بشه، منم دیگه خاموش می‌شم.

حقیقتا دیگه حوصله بحث کردن با آدما رو ندارم مغزم کشش نداره دوساعت بشینم براشون توضیح بدم این کار رو نکن٫این اذیتم میکنه٫منظورم این بود و … واسه همین هرچی ک میگن٫میگم حق با شماست:))

به هر حال آدمیزاده دیگه. گاهی اوقات نمی‌دونه چیکار کنه. دراز میکشه خیره میشه به سقف. یه کم گریه میکنه و خوابش می‌بره.

غریبه بودن هیچ مشکلی نداره؛ اما غریبه شدن، غریبه شدن خیلی غم‌انگیزه.

«من حتی آن قسمتی از وجودم را که برای خودم هم پنهان کرده بودم، به تو نشان دادم.»

خندیدم تا وانمود کنم حالم خوب است، گریستم تا سبک شوم، به خواب پناه بردم تا از رنج هایم بگریزم، اما بار غم، همچنان بر دوش جانم سنگینی می‌کرد.

که ما غم داریم اندازه زیبایی تو:)))

بخدا واسه رفتن خیلی ایده زیاده ولی خب خانواده گناه داره:)

از قدیم گفتن حلال زاده به داییش میره منم میگم جنده به نَنَش…

تو هیچوقت حسِ بودنتو بم نمیدادی که الان واسه نبودنت ناراحت باشم.

این زندگی قبلا دردناک بود، اخیرا وحشتناک شده.

نیاز نبود اون کسی که میمیره هم خونت باشه تا احساس کنی بخشی از وجودتو از دست دادی.

کسیو جدی نگیرید، چراشم از کسایی که جدی گرفتن بپرسید.

قهوه‌اش را تمام کرد و گفت: "چطور انقدر خوب دیگران را دلداری می‌دهی؟" خندیدم و گفتم حرفایی را میزنم که دوست داشتم دیگران به من بگویند.

واقعا نیاز دارم بعضی از آدمای مجازیو بیارم ور دل خودم بمونن.