『 بَعدِ آدم‌ها 』

تولستوی جمله‌ی مشهوری دارد: «همه‌ی خانواده‌های خوشبخت شبیه هم‌اند، اما هر خانواده‌ی بدبختی به شیوه‌ی خودش بدبخت است..» رابطه‌ها هم همین‌اند. سلامت، ساختارِ ساده‌ای دارد: صداقت، احترام، امنیت، گفت‌وگو. اما ویرانی، هزار مدل دارد. سوءتفاهم، غرور، سکوت، وابستگی، تحقیر، رقابت، خستگی، ترس. برای همین تعمیرِ بعضی رابطه‌ها سخت است؛ چون مشکلِ آن‌ها «یک چیز» نیست. یک سیستمِ معیوب است که هر بار از جای تازه‌ای نشتی می‌دهد.

مرا رنجاندند،آنقدر که تمام احساساتم را به خاک سپردم.

گفت : ممنون که در دلم ریشه دواندی. گفتم: خاکت خوب بود؛ من گیاهی نیمه‌ جان بودم، خسته از زیستن و از ماندن؛ هوای تو سبزم کرد.

​و در نهایت در جست و جوی تکیه گاهی به خویش میرسی... و زندگی بارها و بارها و بارها ، تو را با " خودت " رو به رو خواهد کرد.

شازده کوچولو پرسید : چرا آدما وقتی میفهمن بودنشون باعث دلگرمیه خودشونو ازت دریغ میکنن؟ روباه گفت : خب بالاخره یجایی باید معلوم بشه که آدم نیستن دیگه.

امید داشته باش به فردایی که بعد از یک شب تاریک می‌آید: امید دواست

شب، پناهگاهِ آدم‌هایی‌ست که تمامِ روز وانمود کرده‌اند حالشان خوب است. چراغ‌ها که خاموش می‌شوند، هرکس به اندازه‌ی تنهاییِ خودش بیدار می‌ماند. اگر خوابت برد، خوش‌به‌حالت؛ و اگر نه، ماهِ امشب شاهدِ خاموشِ اندوهت خواهد بود.

هر چقدر بیشتر دوسش داشته باشی بیشتر ازش ناراحت میشی، بیشتر حسودی میکنی، بیشتر روش حساس میشی، همش دلتنگشی، بهونه گیر تر میشی، همش بهش فکر میکنی و دلیل تمام اینا دوست داشتن زیاده.

رفاقت قشنگترین هدیه ایه که میشه هرروز جشن گرفت. روز جهانی دوستی مبارک❤️ +بفرستید برای دوستاتون.

بهترین تراپی عمر

صمیمیت یعنی بتوانی خودت باشی؛ اما مشکل اینجاست که بیشتر آدم‌ها خودِ واقعیِ تو را تاب نمی‌آورند. تا وقتی جذابی، شنیده می‌شوی. تا وقتی مفیدی، خواسته می‌شوی. تا وقتی لبخند می‌زنی، دوست‌داشتنی به نظر می‌رسی. اما کافی‌ست پیچیدگی‌ات را نشان بدهی؛ خستگی‌ات را، تاریکی‌ات را، تردیدت را. آن‌وقت معلوم می‌شود چند نفر واقعاً آمده بودند برای خودِ تو. یونگ می‌فهمید که انسان فقط با چهره‌ی روشنش ساخته نشده؛ هرکس سایه‌ای دارد، و عشقِ بی‌ظرفیت، فقط تا آستانه‌ی این سایه دوام می‌آورد. کسی که فقط نورِ تو را می‌خواهد، در حقیقت تو را نمی‌خواهد؛ یک دکورِ آرامش‌بخش می‌خواهد...

من از این دنیا رنجیده‌ و خسته‌ام؛ آن‌قدر که تمامِ احساساتم را به خاک سپردم. دیگر به فکرِ از بین بردنِ غم‌هایم نیستم؛ حالا بیشتر به دنبالِ پیدا کردنِ شادیِ کوچکی هستم در کنارِ همین غم‌هایم. از من لبخند می‌بینی، اما عمقِ جانم پریشان است.

بعضی آدما یه عادت عجیب دارن. تا وقتی جوابشون رو میدی فکر میکنن همیشه در دسترسی. تا وقتی کوتاه میای فکر میکنن حق با خودشونه. تا وقتی سکوت میکنی فکر میکنن هر کاری بخوان میتونن انجام بدن. مشکل از اونا نیست؛ مشکل از جایی شروع میشه که احترامِ تو رو با ناتوانیت اشتباه میگیرن، غافل از اینکه بعضی سکوت‌ها از روی صبره، نه از روی ترس. و بعضی فاصله گرفتن‌ها هم از روی غرور نیست. فقط آدم بالاخره تصمیم میگیره ارزشش رو به کسی ثابت نکنه که از اول هم قصد دیدنش رو نداشته.

چون بعضی آدم‌ها لیاقت از دست دادنت رو دارن، نه لیاقت داشتنت.