『 بَعدِ آدم‌ها 』

کاش منم تو مغزم بتونم فرو کنم اینو! هیچکی نمیدونه چقدر چیزا هست که دوست دارم انجام بدم و خودمو از همون اول بازنده میدونم چون از نظرم دیره برای شروع. پ‌.ن: شروع کنید حتی اگر دیره!

مولانا چقدر قشنگ گفته: اگر همه جا تاریک بود دوباره بنگر،شاید نور خود تو باشی.

‏هیچکس ۴ صبح پاشدنمو ندید هیچکس ندید همزمان سه جا کار میکنم هیچکس تا آخر شب کار کردنامو ندید چون من هیچکدومو انجام ندادم.

امروز روز لازانیاست😋❤️

صبر بیش از حد، هر حس و ذوقی رو از بین میبره.

اگر منتظر بمونی اول حالت خوب بشه و بعد زندگی کردن رو شروع کنی، ممکنه تا ابد منتظر بمونی. زندگی‌ات رو بکن. غمگین باش و انجامش بده. مضطرب باش و انجامش بده. مردد باش و انجامش بده. چون بهبود پیدا کردن همیشه قبل از تجربه کردن اتفاق نمی‌افته. گاهی خود تجربه‌ست که کم‌کم التیامت می‌ده.

بعضی آدما استاد نقش بازی کردنن. تا وقتی بهشون نیاز داری، مهربونن. تا وقتی ازت چیزی میخوان، هوات رو دارن. تا وقتی منفعتشون وسطه، کنارت میمونن. اما همین که ورق برگرده، طوری عوض میشن که انگار هیچوقت نمیشناختنت. من از عوض شدن آدم‌ها ناراحت نشدم، فقط فهمیدم بعضیا از همون اول خودشون نبودن.

و بزرگترین اشتباه من این بود که شخصیتشون رو از حرفاشون شناختم، نه از رفتارشون.

گیرکردن خیلی بده، چه پشت کنکور، چه توی ترافیک باشه، چه در رابطه سمی، چه تو آسانسور، چه توی یه مرحله از زندگی، امیدوارم هیچ وقت گیر نکنید...

آخرش نفهمیدم تلاشمون کافی نیست؛ یا واقعا نمیشه.

نه باید زود تر میفهمیدی، نه باید بهتر عمل میکردی. اون موقه فقط تا همونجا بلد بودی، همونم کافی بود...

چه بگویم از جوانی که ارزو داشت ولی رفت؟ چه بگویم از جوانی که رویا داشت ولی سوخت؟ چه بگویم از جوانی که خنده بر لب داشت ولی با غم دنیا را ترک کرد؟ چه بگویم از جوانی که مورد بخشش قرار نگرفت ؟ چه بگویم از جوانی که اخرین قدم هایش به سوی مرگ بود؟ و به راستی چه بگویم؟💔