اُردیبهشت؛

حتی اگر تو را تا ابد به آغوش نکشم و تنم میزبان انحنای پیکرت نباشد، من هیچ گاه در سرزمین چشمانت احساس غربت نمی کنم، آنجا وطن من است. •جناب میم

یار شرقیِ من، سوگند به سیاهی چشمانت که طعم شراب های اصیل شیراز را میدهد این ذره امیدی که برای زنده ماندن در دل میپرورانم فقط به شوق دیدار روی توست. •جناب میم

گذرم تا به در خانه ات افتاد حسین، خانه آباد شدم من اِوین آباد حسین .

آن فاجعه را نمیتوان از یاد برد، نه امروز، که تا پایان تاریخ.

می پرسی چرا ایران را دوست داری؟ میگویم عزیز من سوال بیهوده نپرس. این سر زمین مادر من است، مگر میشود انسان مادرش را دوست نداشته باشد؟ به روی خاک او شاید همیشه شاد نبودم اما، غریب نبودم.

باز مرا در آغوش بگیر و با سحر انگشتانت این غم نفرین شده را ز تنم به یغما ببر، چنان در آغوشم بگیر که گویی خزان عمرت به سر آمده است و من آخرین نخ وصالت به این جهان هستم. _ روقان

öyle özledim ki yer gök şahit.

ما سالیان سال هست که هر روز را به امید روزی بهتر می‌گذرانیم و روز بعد دست خالی و با دلی غمگین تر ادامه میدهیم.

بعد از دست دادن عزیزت اولین ها خیلی غم انگیزه. اولین مسافرت، اولین مهمونی، اولین تولد، اولین عید.. یه جای خالی بزرگ هست که می‌دونی هیچ جوره پر نمیشه و دیگه هیچ جشنی رو کنار هم قرار نیست تجربه کنید.