شیشه

⁨ این روزها یاد گرفتم که بیشتر مهربان باشم. با معرفت باشم. این روزها یاد گرفتم که دوستانم را تنها نگذارم. این‌ روزها یاد گرفتم که در سخت‌ترین روزها و حتی در بدترین شرایط پشت دوستانم را خالی نکنم. این روزها یاد گرفتم که منفعت طلب نباشم. این روزها می‌گذرد برای همه‌مان ⁩

در این لحظه، خبر من فقط اینه: منتظر حرف بعدیت هستم. راستی، چه خبر از تو؟

سلام زندگی هیچیت مطلقا هیچیت مثل همیشه نیست.

‏خسته، تهی، ملول، ضربه‌پذیر و خالی از شوق

⁨ چندتا دلخوشی برام تو دنیا مونده که اونارم قبل خواب میترسم زیاد بشمرمشون کم شن⁩

‏بزرگترین جنایت این سرزمین، ‏عادی شدن رنج است. ‏- صادق هدایت

جدی نکنه ما همگی مُرديم و اين برزخ ماست.

ورق میچرخه و برمیگرده این چرخیدن ورقا همون چیزیه که میگه هنوز زنده‌ایم.

هر چی بگیم بیهوده‌ست و بیهودگی سخته چون سلاح آدمو ازش می‌گیره. وقتی همه‌چی بیهوده‌ست، انگیزه و ناامیدی هردوتاش به یه اندازه بیهوده‌ان. یعنی حتی حق ناامید شدن کامل هم از آدم گرفته میشه.

Mood

حس بعد دعوا..اونجا که انگار یه مشت خار تو گلوت گیر کرده که نمی‌تونی قورتش بدی.

‏حس می‌کنم تو این مملکت هر اتفاقی می‌افته زندگی و آینده‌ی ما لگد میخوره. همیشه هم یه تیکه از جون و زندگی ما، گروگان دعوای بقیه‌ست.

تو این شرایط که آدم نمی‌تونه روی نتیجه کنترل داشته باشه، تنها کاری که می‌مونه اینه که آدم روی کنترلِ خراب نشدنِ خودش تمرکز کنه. یعنی به جای اینکه بگی "کی این وضع درست میشه؟"، بگی "من تا وقتی این وضع درسته، چطور کمترین هزینه‌ی روانیو بدم؟”

تو این مملکت اینجوریه که آدم می‌مونه چه خاکی تو سرش کنه. یه طرفه دارن به آینده و زندگی تو لگد میزنن، تو هم فقط نگاه می‌کنی و زورت هم که نمی‌رسه. این حس بدجوری آدم رو خالی می‌کنه از درون. آدم دیگه نمیدونه باید عصبانی باشه، غصه بخوره یا فقط شونه بالا بندازه بگه "خب که چی؟"