شیشه

‏حس می‌کنم تو این مملکت هر اتفاقی می‌افته زندگی و آینده‌ی ما لگد میخوره. همیشه هم یه تیکه از جون و زندگی ما، گروگان دعوای بقیه‌ست.

تو این شرایط که آدم نمی‌تونه روی نتیجه کنترل داشته باشه، تنها کاری که می‌مونه اینه که آدم روی کنترلِ خراب نشدنِ خودش تمرکز کنه. یعنی به جای اینکه بگی "کی این وضع درست میشه؟"، بگی "من تا وقتی این وضع درسته، چطور کمترین هزینه‌ی روانیو بدم؟”

تو این مملکت اینجوریه که آدم می‌مونه چه خاکی تو سرش کنه. یه طرفه دارن به آینده و زندگی تو لگد میزنن، تو هم فقط نگاه می‌کنی و زورت هم که نمی‌رسه. این حس بدجوری آدم رو خالی می‌کنه از درون. آدم دیگه نمیدونه باید عصبانی باشه، غصه بخوره یا فقط شونه بالا بندازه بگه "خب که چی؟"

مرسی هستید، میخونید ته دلم گرم میشه. 🤍

‏هر وقت سعی میکنم لبخند بزنم، احساس میکنم به آنچه رخ داده است، خیانت میکنم. ‏جنایت و‌ مکافات | داستایفسکی

من از این کار بدم میاد چون این ریاکاریه. یعنی دقیقا “نادیده گرفتن زخم عمیق جمعی”. یعنی “تبدیل تراژدی به یک صحنه توریستی” (کاری که خیلیا تو سالهای اخیر کردن چه در داخل چه در خارج)، یعنی توهین به حافظه‌ی مردم

فرض کن خونه همسایه‌ات ۴۰ روز آتیش گرفته، دود و خاکستر همه جا رو گرفته، چند نفر از اعضای خانواده‌ت زیر آوار موندن، هنوز صدای آمبولانس توی مغزت میاد. هر شب با وحشت میخوابی و هر روز با حس درد روحی بیدار میشی. بعد یه نفر از راه میرسه، میره به تنها گوشه حیاط که فقط یه گلدون سالم مونده، از همون گلدون عکس میگیره، میذاره تو اینستاگرام و مینویسه «چه هوای قشنگی، چه آرامشی، همه چی عالیه». این آدم نه تنها درد تو رو نمیبینه، بلکه داره به بقیه و تو القا میکنه که ناراحتی تو بی‌جا و اغراق‌آمیزه. انگار داره به دنیا میگه: «ببینید، چه همه چی قشنگه خبری نیست، پس حتماً اون ۴۰ روز جنگ هم چیز مهمی نبوده.»

‏اگه الان زمان قدیم بود بابابزرگ من زمیناشو با یک گیگ کانفیگ معاوضه میکرد.

‏بله درسته، جنگ توقف کرده و زندگی جریان داره، اما این جریان فعلی مثل یه لایه رنگ روی دیوار نازکیه که پشتش هیولا خوابیده.

دچار مریضی بی‌اینترنتی شدم.

به چشمم روتین زندگی شده یه کویر بزرگ و بی‌پایان. الان دیدم یکی سر جای پارک ماشین داره دعوا میکنه، همسایه‌مون صدای ساز زدنش میاد. برام بی‌معنیه. دچار شکاف تو درک واقعیت زندگی عادی شدم.

‏برای دومین‌بار بعد جنگ، این روزای اول آتش‌بس برام اینجوریه که زندگی عادی و روتین حالمو بد می‌کنه و به نظرم پوچ میاد.

یک روزی باران میبارد، آرام آرام میشورد غم‌ها را ساحل میگیرد رنگ دریا را این نیز بگذرد.

ترافیک چیز بدی نیست، من همیشه تو ترافیک خیلی فکر می‌کنم. به خیلی چیزا

«از هر چیز در حال سقوطی حذر کنید؛ از آوارش در امان نخواهید ماند.»

همیشه یاد خودم میندازم که باید از چیزی کاست تا بر چیزی افزود.

رها کردن آدما و چیزایی که آدم دوست داره بخصوص تو بزرگسالی خیلی دردناکه