شیشه

شب‌ بخیر

رفتن درد دارد، و حتی برگشتن. انگار هیچ وضعیتی نیست که در آن، بی‌رنج باشی. زندگی زنجیره‌ای نامنظم از همین گسست‌های پیوسته‌ست.

می‌خواستم "رفتن" را بفهمم. نه کسی را که "رفته" و نه جایی را که به آن رفته و نه جایی را که از آن رفته، بلکه می‌خواستم بفهمم خود این "رفتن" چیست. بخاطر همین همیشه نگاهش می‌کنم و نگاهم را لحظه‌ای از او، یعنی از خودِ رفتن و‌ فرآیندش و ساختارش، برنمی‌دارم. پس باید در برابر رفتنِ کسانی، بی‌طرفی‌ام را حفظ کنم، چون مدام در برابر نگاه من اتفاق می‌افتند. هر کسی که می‌رود، الزاما چیزی را رها کرده. ممکن است برگردد و در‌این‌صورت، باز چیزی را رها می‌کند. هیچ وضعیتی، بی‌درد نیست. ‌ ‌‌ #معین_دهاز @moein_dehaz

دوست واقعي آدم از صمیمیت زیادی و جون فدا کردن نمیرسه به هوایی زدن تو سوشال مدیا.

بزرگسالی اينجا چه بلایی سرم آورد. انگار يه تيكه از وجود واقعيمو كند و با خودش برد. اون از ته دل خنديدنا، اون از عمق جان ذوق کردنا، اون جایی که شادی از اونجا می‌جوشيد و بالا ميومد، انگاري خشک شده.

رشد واقعي فقط تو پرزنت خوب، خلاقیت و دست اول بودنه.

Mood

‏نجات در بی تفاوت بودن و فراموشیه.

تصمیم گرفتم دست بردارم از تلاش کردن بیش از اندازه. عمیقاً متوجه شدم که اگر می‌خواست اتفاق بی‌افته می‌افتاد. شاید هم واقعاً باید رها کرد تا اتفاق بی‌افته.

جدی کی از دل کی خبر داره؟

هر جایی که احساس امنیت کنم، خونه‌ی منه.

شادی، زیادشم کمه.

تحت هر شرایطی زندگی ادامه داره. امروز

‏خوشمزه‌ترین پیتزا اونی بود که من زنگ میزدم سفارش میدادم.

بهار بود، ولی زود گذشت.

نمیشه برای هر چیزی هزینه‌ی روانی بدم چون دچار تعارفات شدم. بنظرم آدم که بزرگ میشه از صراحت کلام نباید بترسه.

چرا آدم فکر می‌کنه همیشه وقت داره؟

‏حقیقتا چه زندگی هیجان‌انگیزی داریم. روزا بدو بدو پی کار و حفظ استیت زندگی که عقب‌گرد نکنیم، شبا هم آمادگی برای جنگ احتمالی.