شیشه

وقتی از کسی که خودِ تو شادَش کرده‌ای، خودت شادی را بگیری، بسیار غمگین‌تر از گذشته خواهد شد. بخاطر همین از "دیدار" که باز میگردیم، دلتنگتریم بخاطر همین همیشه شنبه‌ها خسته‌تر از پنجشنبه ایم. حالا به گمانم عصر جمعه را بهتر بفهمی... کانال: @Moein_dehaz

خانه‌ی دوست، صفا دارد.

از تو عکس‌هایی دارم برای روزهای فراوان دلتنگی. عکس‌های تو قشنگ‌ترین روزنه‌ی نور برای من هستند در تاریکی‌ها.

درست می‌گفتی، انسان موجود عجیبیه میتونه به چیزی خودش معنا بده و بعد تمام عمرش رو صرف تحمل کردن همون معنا کنه.

در این باران تاریکی تویی تنها شب روشن

تارهای سفید موهایت مثل برف بی‌حوصله‌ای که روی موهایت نشسته؛ قشنگ است.

انگار تمام قصه‌های نگفته‌ات را توی مردمک‌هایت نگه داشته‌ای.

چشم‌هایت، گرم، آشنا و عمیق.

قصه‌ی آدم همیشه یک بخش نگفته دارد. یک تالار بسته در طبقه‌ی زیرزمین ذهن. نه برای تعریف کردن ساخته شده، نه برای فراموش کردن. تو از کنارش رد می‌شوی، روزها، شب‌ها، اما او همان‌جاست، بی‌صدا، پلک حتی نمی‌زند.

خیال می‌بافم. خیال، زمان را نمی‌شناسد. گذشته و آینده را با هم می‌آمیزد، می‌رود، برمی‌گردد، و همچنان می‌ماند.

دور بودی ولی از دورم قشنگ بودی ماه من.

گلایه کن، چیزی بخواه، حرفی بزن.

امروز دلم گرفته.

«تنهایی» همون چاله ست. چاله بعضیا بزرگتره. چاله بعضیا همیشه آفتابیه. تو چاله بعضیا برف جمع شده. تو بعضیام بارون. شاعرا ماهی شدن. بیچاره شاعرا. اصلا بیچاره اون ماهی قرمزا، که هر چی فکر میکنن، تو خودشون سین نمیبینن، شین نمیبینن. هیچ حرفی ندارن. تُنگم هر جور بَزَک کنی، تنگه دیگه. اونا میمیرن تا بقیه سفره عیدشون قشنگتر باشه. میمیرن تا بقیه حال کنن. بیچاره ماهیا. بیچاره شاعرا... معین دهاز

‏من وقتی شک می‌کنم، خیلی می‌ترسم.