█║▌║▌║PIANO║▌║█│█
Ir al canal en Telegram
پــیــانــــو ؟ شـایــد مـثـال زنــدگــیــمــون ... ● نه با سیاهیا نا امـیــد ○ نه با سـفـیـدیـا دلـخــوش نـاشــنـاس : @Piano04bot کپی؟ فوروارد لطفا :) Birth : 1404.3.19
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
174
Suscriptores
Sin datos24 horas
-1167 días
-14230 días
Archivo de publicaciones
من هـم خوش اخلاقم هم بداخلاق،
هـم سرسنگینم هـم شیطون،
هـم کم حرفم هـم پر حرف،
هـم بهترین هـم بدترین،
اینکه تو کدومش رو می‌بینی
بستگی به این داره که «خـودت» کـی هستـی .
این قضیه که هی زحمت میکشم یه هفته رو تموم
میکنم باز دوباره یه هفته دیگه شروع میشه ،
خیلی جالب نیست :)
از درون آشفتـه و ظاهـر چو کوهـی استـوار
رنـج هـا اینگونـه مـا را بـار آورده انـد .
بدترین نوع خشم،
خشمیه که نسبت به خودت داری :)
اون لحظه‌هایی که با خودت میگی :
چرا نفهمیدم؟
چرا اعتماد کردم؟
چرا زود گذشتم؟
چرا موندم؟
ولی واقعیت اینه که اون موقع ،
فقط به اندازه همون روز می‌دونستی.
اون تصمیم‌ها رو با درک همون موقع گرفتی.
پس نمی خواد از خودت دلگیر باشی ؛)
اشتباه کردی؟ خب همه اشتباه میکنن!
در سنینِ خاصی،
بی‌اعتمادیِ انسان آن‌قدر دقیق و حساس میشود که
دیگر آنچنان تمایل به باور کسی نداری.
گفتـه بودم بـی تـو میـمیـرد دلـم، اما نمُُـرد
زنده مانـد، آری... ولـی دیـگر برایـم دل نشد
اون دیالوگ که می‌گفت:
«آدم کسی که دوسش داره رو یادش نمیره... فقط یاد میگیره کمتر راجبش حرف بزنه، کمتر فکر کنه تا کمک کنه کمتر دلش تنگ بشه،همین. گوش کردی؟! "یادش نمیره"»چقدر حق بود...
من می‌تونم ١٠٠تا چيز درموردت بشنوم و هنوزم باهات حال كنم، تنها كسی كه می‌تونه نظر منو راجع بهت عوض كنه خودتی .
دلتنگی اسمش کوتاه است ... اما سنگینی اش اندازه ی تمام شب هایی ست که به سختی پشت سر گذرانده ای. بعضی رفتن‌ها فقط رفتن نیست... ویرانیِ بی صداست. بعضی‌ها طوری از زندگی ات محو می‌شوند که انگار هیچ وقت نبوده اند ؛ اما زخمی که میگذارند ، تا سالها مثل یک آتشِ آرامِ زیر پوست ، میسوزاند تمام تنت را. چقدر عجیب است.... گاهی نبودن یک نفر از تمام بودن های دنیا پر رنگ تر است. و حال... دلتنگی ، مثل دستی ست که آرام اما بی رحم گلویم را فشار می دهد. میدانی ، دردِ نبودنت فقط درد نیست.... ریشه دوانده در مغز و استخوانم. جایی که نه می شود پنهانش کرد نه می شود فرار کرد... تو مثل یک ریشه در من رشد کردی ؛ آن قدر عمیق . آن قدر بی صدا . جوری که حال، کَندَنت یعنی کَندن بخشی از خودم ... تلخ است اما بعضی آدمها را نمی شود فراموش کرد ... فقط میشود با نبودنشان پیر شد و کم کم شکست. فراموشی برای آدمهایی ست که عبور میکنند اما من نتوانستم عبور کنم ... تو در من رسوب کردی... مثل تلخیِ قهوه ای که حتی با هزار لیوان آب هم از دهان نمی‌رود . من تو را از یاد نمی برم ، من فقط یاد میگیرم با نبودنت زندگی کنم . مثل کسی که یاد گرفته با درد مُهلِک راه برود...
