█║▌║▌║PIANO║▌║█│█

- محمود درویش

🪷🪷🪷

«آدم کسی که دوسش داره رو یادش نمیره... فقط یاد میگیره کمتر راجبش حرف بزنه، کمتر فکر کنه تا کمک کنه کمتر دلش تنگ بشه،همین. گوش کردی؟! "یادش نمیره"»

دلتنگی اسمش کوتاه است ... اما سنگینی اش اندازه ی تمام شب هایی ست که به سختی پشت سر گذرانده ای. بعضی رفتن‌ها  فقط رفتن نیست... ویرانیِ بی صداست. بعضی‌ها طوری از زندگی ات محو می‌شوند که انگار هیچ وقت نبوده اند ؛ اما زخمی که میگذارند ، تا سالها مثل یک آتشِ آرامِ زیر پوست ، میسوزاند تمام تنت را. چقدر عجیب است.... گاهی نبودن یک نفر از تمام بودن های دنیا پر رنگ تر است. و حال... دلتنگی ، مثل دستی ست که آرام اما بی رحم گلویم را فشار می دهد. میدانی ، دردِ نبودنت فقط درد نیست.... ریشه دوانده در مغز و استخوانم. جایی که نه می شود پنهانش کرد نه می شود فرار کرد... تو مثل یک ریشه در من رشد کردی ؛ آن قدر عمیق  . آن قدر بی صدا . جوری که حال، کَندَنت یعنی کَندن بخشی از خودم ... تلخ است اما بعضی آدمها را نمی شود فراموش کرد ... فقط میشود با نبودنشان پیر شد و کم کم شکست. فراموشی برای آدمهایی ست که عبور میکنند اما من نتوانستم عبور کنم ... تو در من رسوب کردی... مثل تلخیِ قهوه ای که حتی با هزار لیوان آب هم از دهان نمی‌رود . من تو را از یاد نمی برم ، من فقط یاد میگیرم با نبودنت زندگی کنم . مثل کسی که یاد گرفته با درد مُهلِک راه برود...

تو با غم هم زیبایی.