سَرمَد

شاید، نیاز داشتید بخوانید!

قطعا اگر می‌دانستم که چنین وضعی پیش خواهد آمد مرگ را بر زندگی ترجیح داده و عقلا خود را از تحمل افکار جان خراش خلاص می‌کردم.

عزیزِ من، نمی‌دانی چه لبخندی به لبم آمد وقتی فهمیدم می‌خواهی برایت بنویسم! همیشه فکر می‌کنم نامه‌نوشتن یک جور جادوست؛ آدم می‌تواند در اتاق خودش بنشیند، قلم را روی کاغذ بگذارد و ناگهان حرف‌هایش را به جایی دور بفرستد، به دست کسی که شاید کیلومترها از او فاصله داشته باشد! اما امروز دلم می‌خواهد درباره‌ی آرزوها برایت بنویسم. من همیشه آرزوهای بزرگی داشته‌ام؛ بعضی‌هایشان آن‌قدر بزرگ بودند که حتی خودم هم گاهی از گفتنشان خجالت می‌کشیدم. اما بعدها فهمیدم آرزو داشتن، به این معنی نیست که حتماً همه‌چیز همان‌طور که می‌خواهیم اتفاق می‌افتد. گاهی زندگی چیزی متفاوت به ما می‌دهد. چیزی که اصلاً انتظارش را نداشته‌ایم و شاید، اگر آن آرزوی قدیمی‌مان برآورده شده بود، هیچ‌وقت پیدایش نمی‌کردیم. پس دوستِ من، آرزوهایت را دوست داشته باش، برایشان تلاش کن، اما اگر روزی یکی از آن‌ها به دستت نرسید، فکر نکن که زندگی تو را فراموش کرده است. شاید فقط دارد قصه‌ی دیگری برایت می‌نویسد. و من، با تمام تجربه‌ای که از زندگی دارم، هنوز فکر می‌کنم هیچ‌چیز به اندازه‌ی یک آینده‌ی نامعلوم، هیجان‌انگیز نیست! چه کسی می‌داند فردا چه چیزی منتظر ماست؟ شاید یک اتفاق خوب. شاید یک دوست تازه. شاید خانه‌ای که هنوز نمی‌دانیم قرار است روزی آن را خانه‌ی خودمان بنامیم. یا شاید فقط یک صبح آفتابی و یک فنجان نوشیدنی. اما من می‌خواهم برای دیدنش آنجا باشم. تو هم باش، دوستِ من. با محبت، آنه‌شرلی