باستان شناس بیکار

خانه های خالی ... کوچه های سرد و بی پروا اندکی آدم‌هایی که گوشه‌ی گرم انزوا را رها کرده و به اسارتِ عریض این خیابان ها هجوم آورده‌اند؛ تنهایی برای آنها مزاح بود ... گنجینه را در خرابه‌ی انزوا ندیدند . عشق را برای خود خواسته و فرهادوار مدعیِ عاشقی می‌شوند . مطیعانه زندگی می‌کنند و " کتاب " برای آنها معنایی ندارد ابایی از نفهمیدن ندارند ! دانستن را عذاب،نادانی را آسودگی می‌دانند و از معماری اندیشه ها می‌هراسند . سفر در ساحت وجود برایشان مسدود و دریچه ی قلب‌هایشان با سیمان‌های ِ شقی قفل شده ؛ اما مکررا ، دم از ارحام می‌زنند . دست هایشان سوی آسمان می‌رود ؛ اما نه برای بندگی، که برای کامجویی‌ها و آرزوهایشان . زانو می‌زنند و نماز می‌برند نه برای خشوع در برابر معبودشان، که برای رها شدن از دوزخِ گناه‌هایشان . هکتارهایشان می‌سوزد ؛ اما عشق را نمی‌فهمند ! در این قرن خاک همه چیز " آبستن بیهودگی‌ست" میشه نظرتو راجع‌به قلمم بگی؟

آغاز خلقت؛ انسان یا حیوان؟ نمی‌دانم کدام درست است؛ «انسانم آرزوست» یا «حیوانم آرزوست»؟ وقتی به رفتارها، قضاوت‌ها و تناقض‌های آدم‌ها نگاه می‌کنم، تردید می‌کنم که آغاز خلقت از کدام‌یک بوده است؛ از انسان یا از حیوان؟ این‌جا نگاه‌های قضاوت‌گر ما برمی‌خیزند تا این تضادها را ترازوی سنجش قرار دهند: انسان، همچو موری، زیر بارهای سنگینِ روزگار رنج می‌برد، اما هم‌زمان، همان مور را زیر پاهای خود لگد می‌کند و از بین می‌برد. آدم‌ها، انسان‌ها را به اسب نسبت می‌دهند و دم از «وفاداری» می‌زنند؛ دریغ از آنکه ذره‌ای از وفای اسب را پیشه کنند. حرف از «نجاست» سگ‌ها می‌زنند، در حالی که خود قلبی سیاه‌تر و تیره‌تر از زغال دارند. حیوان بیچاره را به نادانی و «خری» متهم می‌کنند، اما حرف زدنِ خودشان با ذهنی خالی و تهی از تفکر را عیب نمی‌دانند. حرف از «سلطان» بودن شیر می‌زنند، اما در روابط واقعی، خود از پدر و مادر طرد شده‌اند و بویی از اصالت نبرده‌اند. حرف از «حمالی» قاطر می‌زنند، اما خود چنان زیر بار کار و روزمرگی له شده‌اند که لذت زندگی را کاملاً فراموش کرده‌اند. دم از «امید» می‌زنند، اما در نهایت، مسیر ناامیدی را طی می‌کنند و همچو نهنگ‌های به ساحل‌نشسته، به سمت خودکشی و پایان می‌روند. حرف از زشتی ظاهر کلاغ می‌زنند، در حالی که سینه‌هایشان لبریز از کینه‌های سیاه و عمیق است. دم از «عدالت» می‌زنند و زیبایی و زشتی را میان پروانه و سوسک در ترازو می‌گذارند تا قضاوت کنند؛ کما اینکه طاووس را هم فقط به خاطر رنگ‌وبویش ستایش می‌کنند، نه به خاطر ذاتش. حال باید پرسید: کدام‌یک اصیل‌تر است؟ حیوانی که غریزی زندگی می‌کند و نقاب ندارد، یا انسانی که با تمام ادعاهایش، در قفس تناقض‌های خودش گرفتار شده است؟ #خانوم_آویژه

فریدون ۳ پسر داشت رو خوندی؟

سمفونی مردگان عالییی بود سال بلوا هم خوبه ولی اول سمفونی رو پیشنهاد میکنم

از متنات بفرست بذارم چنل

شاعر مورد علاقم حافظ و نویسنده داستایوفسکی شایدم خودم ولی خودم هنوز کتابام‌منتشر نشدن💆‍♀

زیبا بود ممنونمم❤️

دُژَم: غمگین، گرفته، خشمگین یا ترش‌رو روبه‌رو شده باشی؛

می‌دانیم همه‌ی ما آن را داریم که شاید بخاطر دلمان باشد، دلی که گرفته است، شایدم بخاطر جانِ خسته‌ی ماست، ولی ما همه‌ی عمر اینگونه نیستیم، دلشکسته و ناراحت و فرسوده نیستیم، ما همیشه یه جور و یه مدل نیستیم، تغییر می‌کنیم و از روحی با روحی دیگر شکل میابیم، ولی این چهر‌ه‌ی خسته و تن نحیف و جان رفته از یاد، دیگر توانی ندارد و صورتی دژم به رخش گرفته، زندگانی این صورت شاداب و خوشحال را به چه روزی انداخته است و دل را پژمرده و گل وجود را دارد می‌خشکاند، ولی این تمام نبود که اتفاق افتاد و ادامه یافت تا...

آقای معروفی که نگم دیگه

کدوم کتابشونو دوست داشتین؟

عباس معروفی سمفونی مردگان و سال بلوا🥹

پائولو کوئیلو قلم ساده و موضوعاتی که در سطح جامعه نمایانن ولی کسی توجه نمیکنه بهشون رو به تصویر میکشه

با کلمه دژم

شما بگید، من می‌نویسم. می‌خوام براتون متن یا شعر بگم.

منتظرم

عیبی نداره کلمه رو هم بگین

بجاش یه کلمه بگو.*

کدومشون خیلی روتون تاثیر گذاشت؟

خیلیا رو دوس دارم، نمی‌شه گفت.

برو سریع فکر کن بیا بگو منتظرم😔😂