آوای محبوب

غریبانه در کوچه های خودم قدم میزنم با عصای خودم رها میشوم مثل پروانه ای... که پَر میزنم در هوای خودم به صدها نفر تکیه کردم،یکی... نشد مثل کوه دنای خودم غریبی و تنهایی و بی کسی... خودم مانده ام با خدای خودم نیازی ندارم به لطف کسی... زمانی که دارم هوای خودم خودم مینِشینم کنار خودم بغل میکنم شانه های خودم چنان تکیه گاه خودم میشوم... که ثابت کنم ادعای خودم مسِ بی عیارم طلا میشود... بیابم اگر کیمیای خودم به هر نقطه از آسمان میرسم... بکارم اگر لوبیای خودم خودم با خودم با...دوباره خودم فدای کسی نه!...فدای خودم خودم پا به پای خودم پیر شد بنازم به عهد و وفای خودم رفیقی چنین پاک و بی ادعا... نباید بیفتم به پای خودم؟!! به پایم نشست و کنارم شکست الهی بمیرم برای خودم ...! به قلم#محمدرضا_نظری صدا #محبوبه_یوسفی

       ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

#بی_سخن چون دوستش می دارم

من در خودم زندانی‌ام! پشت میله‌های مردمک‌هایم! با دستبند و پابند! اعدام می‌خواستم ابد دادند! سلولم دو کلید دارد! یکی در دستان سپید زنی یکی در دستان سرد مرگ مرگ قهرمان ماراتن است بزودی می‌رسد و قطار زن دور ایستگاهی که رئیسش مردی‌ست خوبروی که پیپ کاپیتان بلک می‌کشد، می‌گردد هی می‌گردد! می گردد می گر دد به قلم #الف_رحیمی صدا #محبوبه_یوسفی

《زندگیِ نزیسته همیشه زیباتر به‌ نظر می‌رسد...》 چرا که ذهن می‌تواند از هر مسیری که نرفته‌، بهشتی خیالی بسازد؛ چون آن مسیر هرگز در معرض اصطکاکِ واقعیت مثل مسئولیتها ، ناکامیها و محدودیت‌های زندگی قرار نگرفته است. صدا #محبوبه_یوسفی