تردید|مصور رحیمی

😍 از همین دوشنبه، شروع دوباره‌ی کارگاه تمرین نوشتن 🌟«دانش با یادگیری کسب می‌شود؛ اعتماد با تردید، مهارت با تمرین؛ و عشق با عشق.» -توماس ژاژ 🤩 ۳۰مین کارگاه آنلاین نوشتمرین تمرین همزمان نگارش خلاق و تولید محتوا 😊این کارگاه با هدف انجام اصولی و دقیق تمرین‌های نویسندگی برگزار می‌شود، و نقشه‌ی راهی فراهم می‌کند برای تجربه‌ی نو در ادبیات داستانی و غیرداستانی. 😊هر بار ۵ تمرین تازه با ۵ نمونه‌ی شاخص در داستان و داستانک جستار و مقاله نثر ادبی شعر دیالوگ (فیلم‌نامه و نمایشنامه) 😊 در هر جلسه‌ی کارگاه ۵ متن متنوع خلق می‌کنید. شهریه: ⭕️ ۹۹ هزار تومان برای ۹۹ ثبت‌نام اول پس از آن: ۳۰۰ هزار تومان تقویم: ۳ هفته/۳ جلسه شروع از دوشنبه، ۱ تیر ساعت ۱۹:۳۰ تا ۲۱ ۹۰ دقیقه ⭕️ اگر امکان حضور آنلاین ندارید،‌ می‌توانید فایل‌های ضبط‌شده را بشنوید. 😊 ✔️برای شرکت در کارگاه فقط کافی است مبلغ بالا را به شماره کارت زیر واریز کنید و سپس رسید را برای پشتیبانی مدرسه نویسندگی بفرستید تا اطلاعات ورود به جلسه را برایتان ارسال کنیم: 6219861872665970 6219861872665970 به نام شاهین کلانتری نشانی پشتیبانی مدرسه نویسندگی: @nevisandeganim 😊

روباه خیلی چیزها می‌داند، اما خارپشت تنها یک چیز مهم می‌داند -آرخیلوخوس

«من هر ماه بیشتر از ۵ دقیقه به گذشته‌ام فکر نمی‌کنم.» -ریموند کارور 🍂 برای نوشتن گزارش نیک امروز روی پیوند زیر کلیک کنید: ⬇️ shahinkalantari.com/gozaresh-39/

شبگرد دلم در زُلفِ او گم گشت و من با شانه درجنگم که درشب هرچه گم گردد دهد شبگرد تاوانش -کمال خجندی(احتمالن)

احساس ناامنی در ناحیه تمبان حالا از این سرکوچه فقیر آباد هم که بگذری باید عوارض پرداخت بکنی. موتر؟ نداریمکو یکدانه خر دور ای روت قاطرگوشخم داریم که اگر لگدش وزمین ‌باشه خدا در فرقم بزنه. عوارض چی پرداخت بیکنیم. حالا که تمبون‌مان را گرفتن خرمانمم میگیرند. اینها بانیک است، خی خر و تمبون خط سرخمان بود مثلکی‌ نمی‌فهمند اکثرن عامه نیکر ندارند. حالا این کون‌مبارک را بدون تنبون چیکار بکنیم؟ خرجان از پس کوچا بریم که هم تمبون مان بمانه و هم خرمان. شنیدی خرجان؟ تمبانم احساس ناامنی می‌کند. #تردید

شرم اور: تسلیم شدن روح وقتی بدن هنوز قوی است. -مارکوس آئورلیوس

«من تا حالا هرگز فرار نکردم حالا هم نمی‌کنم.» -دیالوگی از فیلم fury 2014 خشم

استعداد چیزی نیست جز صبری طولانی. -فرانسوا رنه دو شاتوبریان

برای چی می‌نویسی؟ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ مصور رحیمی #تردید ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ اگر برای شخصی می‌نویسی، او روزی دیگر متن‌های تو را دوست نخاهد داشت. اگر برای محبوبیت می‌نویسی، روزی دیگر محبوب نخاهی بود. اگر برای پول می‌نویسی، برای نوشته‌هایت کسی پول نمی‌دهد. اگر برای مخاطب می‌نویسی، نمی‌دانی میان ۲۰۰ نفر ذوق کدام‌یکی را برگزینی. من فقط برای خودم می‌نویسم. من فقط برای نوشتن می‌نویسم. ذوق خودم را اولویت می‌گذارم و کسانی که با من احساس هم‌ذوقی می‌کنند، من را دوست خاهند داشت.

توانایی‌های ادبی و استعداد برای یک نویسنده کافی نیست. او باید اعتماد به نفسی توصیف‌ناپذیر داشته باشد. آمادگی با سر به دیوار برخورد کردن و نیز ایمان داشتن به اینکه آن را می‌شکند و از پیش رو برمی‌دارد. -میخائیل وللر

رنگ‌های تو تو نقاشی می‌کشی و من می‌نویسم تو کلمات منی و من ریخته‌های رنگت #تردید

پاک می‌کنم اشک از بوسه‌گاهت می‌بوسم از اشک‌گاهت #شعر_گونه

زندگينامه شهرنوش پارسی پور جذاب تر از سرگذشت ديگر نويسندگان ايرانی است. يک سر نترس، يک روحيه پيکارجو، و يک شهامت بی اندازه زندگی او را پر ماجرا، تلخ و در عين حال جذاب کرده است. منبع

در قسمت اول رادیو نبشته گوش می کنید به: . مصاحبه ی آرش دبستانی با شهرنوش پارسی‌ پور . مصاحبه ی آرش دبستانی و علی مسعودی‌نیا درباره ی نقد آثار و زندگی شهرنوش پارسی‌پور . معرفی فائزه بهارلو در بخش قلم نو . موسیقی استفاده شده در این اپیزود: Ravan | روان - Behrang Baghaie لینک

اندر آداب پختن بامیه اگر یک سرِ چاشت دل‌تان شلوق‌پلوق کرد، سریع نروید مکرونی بپزید. مکرونی عشق است، اما همه‌روز که نمی‌شود. نه دیگر. در این لحظات اضطراری، یکی از گزینه‌های بسیار مفید و بسیار لذیذ، که سریع‌پز هم است، بامیه است. کافی است چپن‌تان را بپوشید یا دستمال‌تان را سرِ گردن بیندازید و تا سرِ کوچه بروید. (این روزها فصلش است و در همه‌جا فراوان یافت می‌شود.) در کل دو نوع بامیه در شهر پیدا می‌شود؛ یکی بامیهٔ وطنی که نرم است و کوچک. دیگری بامیهٔ خارجی که بزرگ و چوب‌گین است. یادتان باشد که بامیهٔ خارجی نسبت به وطنی ارزان‌تر است. (که بامیهٔ خارجیِ چوب‌دار را به‌جای بامیهٔ وطنی در خوردتان ندهند.) بامیه را که خریدید، یک کیلو رومی وطنی هم در کنارش بگیرید؛ که بی‌رومی نمی‌شود. (منظورم سناتورهای رومی نیست!) وقتی بامیه را ریزه می‌کردید، به شکل کلیشه‌ای آن را دو یا سه قسمت نکنید. دیگر کی حوصله دارد آن تکه‌های بزرگ بامیه را هضم کند؟ هر بامیه را به پنج یا شش قسمت ریزه کنید تا خوردنش راحت‌تر شود. چارپنج رومی را -باز هم می‌گویم، منظورم سناتورهای رومی نیست- به هر شکلی که دوست دارید ریزه کنید. زیاد مهم نیست بزرگ باشد یا کوچک. بالاخره قرار است لعاب شود. قابلمه را سرِ گاز بگذارید و یکی دو قاشق روغن بریزید داخلش. شعله را روشن کنید و بگذارید روغن داغ شود. بعدش هم رومی را اضافه کنید و همان‌طور که گفتیم، تا لعاب شدن رومی صبر کنید. بعد بامیه‌های ریزشده را داخل قابلمه بریزید و تا جایی آب اضافه کنید که روی بامیه‌ها را بپوشاند. حالا وقت ادویه ‌مدویه و چدویه است. هرچه ادویهٔ هندی‌مندی دارید و می‌دانید خوش‌مزه است، بیندازید داخلش. یکی دو مرچ سبز هم همین‌طور. و البته نمک را فراموش نکنید. اگر نمک نزنید، بعد از نیم ساعت زحمت کشیدن، حاصل کار چیزی خواهد شد که نه بامیه است و نه غذای قابل دفاع در محکمهٔ ذائقه. پس به اندازهٔ لازم نمک اضافه کنید تا آبروی آشپزی‌تان محفوظ بماند. سرپوش را بگذارید و بگذارید حدود نیم ساعت خوب بپزد. بعد از آن، اگر همه‌چیز درست پیش رفته باشد، غذایی خواهید داشت که هم سریع آماده شده، هم خوش‌مزه است و هم ثابت می‌کند که در مواقع بحرانی، همیشه لازم نیست به دامان مکرونی پناه ببرید. #تردید

تو تنها توانایی کنترل ذهن خودت را داری و نه آنچه که در بیرون اتفاق می‌افتد -مارکوس آئورلیوس

چه عذرِ بختِ خود گویم؟ که آن عیّار شهرآشوب به تلخی کُشت حافظ را و شِکَّر در دهان دارد -حافظ