مگر تمام عمر چندتا بـهمنـہ ؟

خیال پردازم؛ به آسمان نزدیک ترم تا آدم‌ها.

کنون که غرق خیال تو شعر میخوانم، تو یاد میکنی از من؟ بعید می‌دانم.

دوست دارم قاصدک باشم... مردم آرزوهاشون رو بهم بگن؛ من برآورده کنم.

𝘞𝘢𝘪𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘧𝘰𝘳 𝘈𝘶𝘵𝘶𝘮𝘯...

من اقیانوس‌ها را در درونم حمل میکنم اما تمام آنچه تو میبینی هنوز برکه‌ای آرام است.

خسته از تمام چیزهایی که به ظاهر پذیرفته ام اما با هر تلنگر دوباره مثل قبل برایم پررنگ می‌شوند.

رها کن؛ مگر ندیدی هرکس اهمیت میداد غمگین تر بود.

من درحال سوختن از شعله های اتشم و کسی اینجا مرا نمی شناسد...

بهترین لوکیشن؟ رو حرفاتون وایسید، همونجاست...

ما قدم می زدیم آرزو ها می دویدند...

من از همه ی آنچه نداشته ام، اشباع شده ام. همه‌ی آنچه نیست از من دارد سر می‌رود. آیا کسی حرف مرا میفهمد؟

چشمان فاتحش چون بُراده‌های فوالد زبانه می‌کشید، و با شعله هایی که چون خون از مشعلش فرو می‌ریخت، دخمه های ژرف را روشن میکرد!.

می شنوه چشمام حرفارو تو حتی نگی بهم

«پس از تمام این رویدادها دانستم دیگر به جایی رسیده‌ام که زیستن، برایم سخت‌تر از مُردن است.»

در انتظار تمام شدن اندوه‌هایمان تمام شدیم. ‌‎‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌

«تو با شب شباهت بسیاری داری؛ زیبایی اما غمگین، ساکتی اما پُر از حرف.» ‌‎‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‎