Zorya

فصل اول:پوچی و خودکشی کامو اذعان دارد:"تنها مسئله ی مهم فلسفه،خودکشی است." چرا که اگر زندگی ارزش زیسته شدن را نداشته باشد،دیگر سوالات در باب فلسفه بی معنا می شوند. مواجهه ی انسان با پوچی سه راه دارد: ۱-خودکشی واقعی(کنار گذاشتن زندگی) ۲-خودکشی فلسفی(پناه بردن به خدا و معنویت[مانند داستایفسکی و کی‌یر‌کگور که از این راه معنایی پیدا کرده اند.]) ۳-اطراق کردن در پوچی(پذیرش آن و ادامه دادن زندگی بدون هیچ گونه فرار از آن) کامو خود معتقد به راه سوم است.یعنی مواجهه با آن.

فصل دوم:پوچی پوچی مختص به جهان انسان هاست،در خارج از آن نمی توان آن را یافت.پس: پوچی از رابطه ی بین انسان و جهان سرچشمه می گیرد. چه چیزی عامل ایجاد آن است؟ •انسان بنا به عطش سیری ناپذیرش در باب تفکر(آغاز تحلیل رفتن♡)،در این هستی به دنبال نظم،معنا و پاسخ نهایی می گردد. •در مقابل جهان مسکوت و بی تفاوت است. این تضاد=پوچی مثالی که کامو مطرح می کند: آدمیزاد در روزمرگی کلی دوندگی می کنه و میون این دوندگی به خودش میاد و می پرسه"این همه دویدن بهر چیه؟"...در واقع با پوچی مواجهه شده.

فصل سوم:خودکشی فلسفی کامو به بررسی واکنش فلاسفه در باب پوچی می پردازد. •کی‌یر‌کگور •یاسپرس و هایدگر •شوپنهاور •نیچه که قبلاً بیان شد.

اخلاق،شناخت،دین،آزادی و...مسائلی فرعی اند،آنچه از دید فلسفی با اهمیت است این است که: "آیا زندگی وقتی پوچ و بی معنا به نظر می آید،ارزش زیسته شدن را دارد؟" در این میان قصیلان فلسفی را به میان می آورد. •کی‌یر‌کگور •شوپنهاور •نیچه آنچه از هر کدام اذعان شده این است: کی‌یر کگور می گوید: 《جهان پر از تناقضات است و عقل عاجز است به پاسخ دادن؛ا این رو بایستی به "جهش ایمان" پناه برد و به خدا اعتماد کرد.》 آنچه کامو پس از آن مورد انتقاد قرار می دهد: 《این نوع از مواجهه با تناقضات،به نوعی فرار به ایمان،از جنس "خودکشی فلسفی" است،چرا که انسان از رویارویی با پوچی فرار می کند و در پی حل آن نیست.》 شوپنهاور می گوید: 《زندگی بر پایه ی رنج استوار است.بهترین مواجهه با آن،کم کردن خواسته ها و یا نفی زندگی است.》 و آنچه کامو می نویسد: 《می دانیم که رنج هست،این قابل انکار نیست،اما بایستی با آن کنار آمد،نه آن که با کم کردن خواسته ها و... نابودش کنیم.》 نیچه نیز می گوید: 《باید با پوچی روبه رو شد،بایستی خود معنا را بسازیم♡[خدایان مرده اند،حالا ما باید خالق شویم]》 کامو نیز با نیچه هم نظر است،اما باز تاکید دارد بایستی پوچی را پذیرفت و در این راستا با وجود آن زیست. پس روشی که کامو ارائه می دهد،نه فرار به خدا از این حقیقت و نه خودکشی کردن است.او می گوید: 《با آگاهی از پوچی زندگی کنید.》♡

پوچی از مواجهه ی ندای انسان با سکوت غیر منطقی جهان زاده می شود.

عقل در برابر ندای قلب ناتوان است.

"فرجام کار روح،شکست است." او در رویدادهای معنوی که تاریخ به ما عرضه می کند،تامل می کند و بی رحمانه  نقص ها و خلل های هر نظام،فکرهای باطلی که همه را نجات داده،و خطابه هایی را که چیزی را پنهان نکرده است آشکار می سازد. او در جهان ویرانه ای که ناممکن بودن شناخت به اثبات رسیده است،نیستی یگانه واقعیت به نظر می رسد،و ناامیدی بدون راه حل تنها نگرش ممکن، می کوشد تا رشته ای را بیابد که عاریه دنه،دختر مینوس را به قدرت های فوق طبیعی بپیوندد. از سویی چستوف در سراسر آثارش که از یک دستی تحسین انگیزی برخوردار است،و همواره همان حقایق را مطرح می سازد،مدام نشان می دهد که "استوارترین نظام فکری،خردگرایی جهان شمول،سرانجام با خرد ستیزی اندیشه ی بشر،برخورد می کند."

مسئله ی فلسفی که واقعا با اهمیت باشد،یکی بیش نیست و آن خودکشی است.

"آغاز اندیشیدن" یعنی آغاز تحلیل رفتن. "خواستن" یعنی برانگیختن تناقضات. "فکر کردن" یعنی دیدن را از نو آموختن،هوشیار بودن،شعور خود را هدایت کردن.از هر تصور و تصویری مانند پروس جایگاهی ممتاز ساختن... شگفت اینکه همه چیز ممتاز است.

موزه امام رضا(ع)|بخش اسکناس ها و تمر

موزه امام رضا(ع)|رضا بدرالسماء

موزه امام رضا(ع)|زهره مهمانی منش

موزه امام رضا(ع)|آب گیر سَن مارکو، ونیز-ایتالیا(ویلیام جیمز)

موزه امام رضا(ع)|کویر و ده(عبدالرضا دریابیگی)

موزه امام رضا(ع)|غروب پاییز(محسن سهیلی)

موزه امام رضا(ع)|اومبِر تو لیوای

موزه ی امام رضا(ع)|آثار ملک المُلک