ماندِگار

0:59

ترحم ۲۲/مردادماه ترحم پرنگ ترین حسی بود ک در وجودم ریشه عمیقی داشت . شاید از همان وقتی که مغزم کار کرد ترحم کردن را یاد گرفته بودم. بچه ک بودم انقدر از رنگ نارنجی متنفر بودم، که همیشه آنرا جدا میکردم . البته چون نمیخواستم ۱۲ رنگم ناقص شود، آنرا بیرون نمینداختم . اما موقع رنگ آمیزی همیشه ی گوشه ای میزاشتم ک نبینمش؛ یا حداقل یکهو بین کاری دستم نرود سمتش . یک رنگ اضافی زشت میدمش . دسته کم هیچ وقت فکر نمیکردم بخواهم نارنجی را ب عنوان یک رنگ ب رسمیت بشناسم ،چون میدانی تا وقتی قرمز بود چرا نارنجی ؟؟ ورق زمانی برگشت که کمدم را ک باز کردم طیف وسیعی از نارنجی میدیدم ؛ چن دست لباس نارنجی ، حتی شلوار نارنجی شال نارنجی جوراب نارنجی لاک نارنجی . چه شده بود ؟؟ اگر نخواهیم کلیشه ای اش کنیم اما شاعرانه، عاشق پاییز هم بودم احتمالا بخاطر برگ های نارنجی اش . نمیدانم بخاطر ترحم بود یا آن بچه کوچولو که صاحب نظر بود مرده بود ؟ اتفاقا ان بچه را بیشتر دوست داشتم چون جسارت نفرت را داشت اما این ۲۰ ساله دنبال ترحم ورزیدن بود از ادم هایی ک طرد شدن بودن بگیر یا انتخاب سلبریتی مورد علاقه هر چه منفور تر و ترحم بر انگیز تر برای این جوان قشنگ تر شاید دلیل اصلی رابطه ناموفق یا دوستی های ناموفق اوهم همین بود. جسارت تنفر در این شخص مرده بود . او حسرمیکرد برای دوست داشته شدن باید دوست بدارد . اما کسی ب او گفته که دوست داشتن هر چیزی به هر قیمتی زیبا نیست ؟ شاید اگر با کسی صحبت میکرد این قضیه برایش روشن می‌شد. هر چند گوشش ب این ها بدهکار نبود هر عین خرج کردن ترحم برای بقیه لجوج و یک دنده هم بود . انگار تمام خلقیات بد انسانی دست ب دست هم داده بودند تا اورا تبدیل ب یک هیولایی ک ب بقیه ترحم می‌کند کنند البته ک هیولا. ماندگار.

نارنجی

سکوت

۲ ساله خونشو عوض نکرده

تازی هر چه باشد مرا دشمن است کج اندیش و بد خوی و اهریمن است چو بخت عرب بر عجم چیره گشت همه روز ایرانیان تیره گشت جهان را دگرگونه شد رسم و راه تو گویی دگر نتابد مهر و ماه دریغ است ایران که ویران شود کنام پلنگان و شیران شود..!

ازین عکسا ک دلم میخواست کاش من گرفته بودم

﴿باهم یکی شدن﴾

بلاتکلیفم درست مثل ایران

ازادی بر میگرده ؟؟؟