my soul...

حرف زدن دیگه درستش نمیکنه من رسیدم به مرحله ای که میخوام خاکستر شم تو پیچ و تاب باد گم شم و دیگه هیچوقت پیدام نکنن.

من‌کلی تحملم با یذره آدم

بهم میگن تحمل کن درست میشه . درست شدن تا یه جایی ارزش داره تایه جایی لبخند رضایت رو لبات میاره ،از یه جایی به بعد حتی اگه همه چیز هم درست بشه هم ارزشی نداره .تورو خوشحال نمیکنه. تورو راضی نمیکنه . چیزی که تو ۵ سالگی توی ویترین مغازه رو دیدی و خواستی وقتی ۲۵ سالگی بهش برسی دیگه خوشحالت نمیکنه .غذایی که شنبه هوس کردی وقتی جمعه بخوری دیگه راضیت نمیکنه .حرفی که امروز باید آرومت کنه رو چند روز بعد بشنوی دیگه خاصیت نداره .زندگی تا همین الان همین بوده .هیچی به موقع اتفاق نیوفتاد وهمیشه حسرت به دل موند..

این روزا نه دلم میخواد بیدار شم.نه دلم میخوادبخوابم نه دلم میخواد کار کنم .نه دلم میخواد بیکار باشم .نه دلم میخواد برم‌ خونه . نه دوست دارم بیرون‌باشم .نه دوست دارم تنها باشم نه دلم میخواد توی جمع باشم . این روزا در( نمیدونم چمه.) ترین حالتم .

نمیدونم این روزا چمه ،یه چیزی ته دلم سنگینی میکنه .غمگینم . عصبیم .بایه حرف ساده میشکنم و عصبی میشم .آدمی نبودم که زود برنجه ؛ولی انگار دیگه طاقتم تموم شده ،آستانه تحملم پایین اومده ،نه از روی ضعف از بس جنگیدم ،خندیدم و وانمود کردم خوبم دیگه خستم یه خستگی که خواب و استراحت دواش نیست ؛ انگاری که روحم خستس!

اونقدر تو مغزم با خودم حرف زدم که اگه اونهارو می نوشتم کتابی میشد به نام :تمایل به خاموشی در پس ذهنی ناآرام ...

من پنج تا حیوون درون دارم: جغد شب زنده دار، کوآلا تنبل، ماهی کم حافظه، پاندای همیشه خسته، پنگوئن بی حوصله.

‏وضعیت روحیم، مثل یه خمیر دندونه تموم شدست، هی با زور و فشار، سعی میکنم یکم اشتیاق بکشم بیرون از ته وجودم، ولی کلا هیچی نیست.

دنیا چاییست سرد، بیهوده فوتش میکنیم.

می‌گویی کی‌ام؟ چند تکه استخوان در انتظار پایان روزهای تکراری..

من خیلی به آخرین بارها فکر میکنم. به آخرین چایی که میخوریم، به آخرین کتابی که خواهیم خوند، به آخرین صبحی که بیدار میشیم، به آخرین آدمی که میبینیم یا به آخرین باری که یه آدم رو میبینیم، کی میدونه آخرین بار کی قراره پیش بیاد؟