اَدِنچیل

امروز فقط کار کار کار.

هستی که باشی، وگرنه که روزی هزار بار کاش نبودی؛جانِ من.

آدمیزاد این‌طوریه که: تا وقتی می‌تونم آسیب بزنم، چرا مرهم بذارم؟

روح اگر به غم رسد، جان به تَرَب خواهد رفت.

به ته رسیده را چه امید از روزنه‌ی نجات؟

با انقراض بشر موافق تر‌م

دیگه واقعا الان همگی سر این توافق داریم که بین علم و ثروت باید گزینه انقراض مردارو انتخاب کرد؟

امروز فهمیدم چقدر پیرم برای ارتباط گرفتن با آدما، و چقدر سخته اینکار برام نسبت به دوسال پیش.

اومدیم درس بخونیم، کرونا اومد اومدیم تفریح کنیم، گرونی شد اومدیم جوونی کنیم، جنگ شد اومدیم آینده بسازیم... (دوست داشتم بگم روزگار، اما بیچاره روزگار) سیاست‌مدارا سرِ جنگ برداشتن با زندگی، آینده و جوونی‌مون.

«شلوغِ زندگی‌م؛ منم و افکارم. هر کدوم به چیزی چنگ می‌زنیم؛ من به رؤیا، اون‌ها به غم.

شعله شمعی که شیفته نسیم سحر شده.

دردی که به استخوان رسید، غمی که به جان نشست، جانی که به لب آمد، لبی که به لبخند باز شد، و مخاطبی که نفهمید کلمات دیگر آوا نیستند، گلوله‌های نشسته به روح‌اند.

بارنز یک جایی نهایتا نوشت «این درد آمده بود که سالها بماند» ما چه کاره‌ایم؟

موزیک پلی می‌کنم، صدا رو زیاد؛ حالا، بدون مزاحم، با افکارم دهنِ خودمو سرویس می‌کنم.

دوست داشتم یک شهروند تریستان دا کونا ای می‌بودم تا یک خاورمیانه ای.

شخم میزنم روزایی که بودی کنارم، لج میکنه بامن این بغضی که دارم؛ جانِ‌من.

کمال‌گرایی رو که بذاری کنار، می‌شی همونی که همیشه می‌خواستی.

یک ذهن بی قرار و دو پای آماده‌ی فرار، کجا روم که خاک نم‌دارش عطر جوان ندهد؟

بله که می‌گذرد جانِ‌من ولی، بد می‌گذرد، سخت می‌گذرد، از روی جان و جوانی ما رد می‌شود و می‌گذرد.