اَدِنچیل

روزا جسمم گاییده میشه شبا مغزم.

تخت، مزارِ گرم و پرمهری شده برای افکارم.

همایشی که هر سال، از یک هفته قبل برای دیدنش آماده می‌شدم، امسال فقط بهش فکر کردم؛ همین! ذوقمو چطوری به این روز رسوندی، جانِ من؟

پفیوز.

جدی این ال نینو که میگفتن کجا موند؟ همتون دروغگواید. آشغالا.

ماهرانه دارم زندگی میکنم، مثل ی پوچی عظیم؛ به طول ی رویا، توی حقیقتی ضعیف.

از من چیزی برای مرگ باقی نمانده.

درون من شلوغ است، به اندازه ای که گویی برای دم بعدی جایی نباشد؛ درون من، شکسته های من، کنار من هایی امن، جا خوش کرده‌اند.

با پایانی که خودم نوشتمش که منو تهدید نکن که عزیز.

این اهرم فشاری که روی روانمه کی و کجا تو سر کی خورد میشه خدا می‌دونه.

آسمونِ امروز.

و در ادامه زندگی اونقدر صبر نمیکنه که تو بخوای جبرانش کنی، جانِ‌من.

می‌دونی عزیزم، بعضی جبران‌ها اون‌قدر دیر اتفاق می‌افتن که بیشتر شبیه خداحافظی‌ان.

نوشته بود: "یک دَرهایی رو خودم بستم که تا صبح نشستم پشتش گریه کردم؛ ولی خودم بستم."

من!شاید یه نسیم گیر افتاده لای بید مجنون.