درباره‌ اَلی

امیدوارم باباهاتون سرکار خودتون در اثنای موفقیت شغلی جیباتون پرپول صفا و صمیمت مهمون قلب‌هاتون سایه آرامش بالا سر زندگیتون ونهایتا سلامت باشید امیدوارم🙏🪽 [برای بقیمون که اینشکلی نیستن آرزو و دعای خیر کنیم لطفا]

شجاعانه‌ترین حرفی که تو دنیا زده شده چیه؟

ویزا سرم را بخورد، کاش باد می‌آمد و من را می‌برد. میانمار، مالزی، صحرای سینا یا وسط آمستردامش مهم نبود. فقط میخواهم ببینم که دارم رها می‌شوم، جدا می‌شوم از این همه رنج و ناامیدی. از یک تا ابد غم‌باد.. کاش باد می‌آمد و مرا می‌برد...

لطفا بگویید دست انداز و چاله در معابر شهر درست نکنند. پیک موتوری‌ها کمرشان لازم دارند تا پیک بمانند، تا شب یک فریزر تخم مرغ و چارتا گوجه برای شام دستشان باشد ویقتی دخترشان میرود استقبال؛ تا عشقشان نرود زن یکی دیگه بشود، تا... [از ماکه با کنسرو لوبیای شور پذیرایی شد]

غربت سرظهر‌ها هم به احوال غریب نیمه‌شب‌هامان اضافه شد. ملول و خسته، احساس گناه. چگونه می‌گذاردخدا؟! که من خودم را مقصر حال روز زندگیم بدانم؟ که پیرمرد ژاپنی خاکستر شده در معبد هم می‌داند؛ ما مقصر نبودیم... [لااقل در این یک مورد، لااقل نه انقدر]

از شما خبر ندارم ولی تو خونه و خونواده ما، چتر کالای لوکس محسوب می‌شه؛ قدم زدن زیر بارون و خیس شدن، انتخاب نیست؛ اجباره! [اختلاف طبقاتی در همه جنبه‌ها یعنی چیز‌های کوچک و کم اهمیت عقده‌های بزرگ می‌شود]

سقوط شعر‌های من، شروع از تو گفتنه...🌱🦢

البته می‌گویند ذاتی است؛ امان از ذات... گرچه نمی‌توان منکر تربیت شد...

اگر کسی را دارید که درکی انسانی از محبت دارد از دستش ندهید این روز‌ها دوران احتکار محبتِ بی‌دریغ است. در جایی که پولی ته بساطمان نیست متمول‌ترین دوستمان را تعارف می‌کنیم که میتواند روی همین شندرغاز که نخ حیات کل خانواده ماست حساب کند؛ حال آنکه نمیتوانیم روی اینکه همین دوست ساده ما باشد حساب کنیم. [ولی محترم کاش عوض خروار خروار غرور و رفاهیات یک جو معرف آویزان آن طفل معصومتان می‌کردید.]

کسی هست این حوالی که شاید کوچکترین قرابتی با ما نداشته باشد. اما هست و آمده تا به معنای واقعی پناه ما باشد. حالا اما من و دوستان غریبم که امیدوارم شما نباشید؛ سخت از اون دلخوریم. امیدوارم مجال تلافی پیدا کنیم. [به میز‌ها بگو! به همین گلدان، آن‌ها درک می‌کنند باید خاموش ماند و شنید تا چراغ امیدی روشن شود]

⚫️تنها چیزی که جمهوری اسلامی می‌تواند درون یک بقچه جمع کند ببرد به کشور ثالث آبروی پدران، آه مادران و رویاهای کوکان است. دیگر از هیچ کدامشان چیزی نمانده.

کاش وطن جای بهتری بود صفیه خانوم...

راستی نگفتم" مَه بلدم پیکِ موتوری بشم؛ مَه بلدم آدمیِ که دوسش دارمِ اَ دست بدم" [مشروح اخبار: پیک موتوری شدم و معلوم نیست آدمیو که دوسش دارم از دست دادم یا نه]

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد...🕊🌱 [الهی بدون غمخوار نمانید...!]

اونجا که این روح خاکی جنوب می‌گفت: در برابر مرها طرف زن‌ها را گرفتم؛ در برابر باقی زن‌ها، طرف تو را. چرا آدم وقتی زنده است نمی‌ماند رو آب تا مرده‌اش برود ته آب و ... [تکه پاره‌های اکنون سروش که با صدای احسان رَب و رُب‌اش را یاد کرد]

این قلنبه سلنبه‌ها که میبیند مدیون احسانوام به لطف پلی شدن صداش تو گوشم سلول‌های خاکتسری پس کله‌م کار افتادن

یک چیز‌هایی دارم یاد می‌گیرم من باب چگونگی محتوا علما می‌گویند بس عبث باشد که ساعت یک و چهل و نُه دقیقه بامداد پست آپلود کنید. و من به سبک عَلیوار همیشگی می‌کنم آنچه نباید.

سلام خانواده روزگار بدون احساس شما شبیه شکنجه بدون تنفس بود؛ مثل یک کابوس ابدی که حالا کسی هم نباشد برایش تعریف کنی آغوش که لطف شما را می‌طلبد بزرگوار، اما من دست تک‌تک‌تان را می‌بوسم... [لطفا دلتان برای غرزدن‌هایم تنگ شده باشد]

آدم‌هایی که دورشان شلوغ است؛ تنها که می‌شوند دلشان نمی‌خواهد چیزی، کسی تنهاییشان پر کند. تنها یک تنهای واقعی می‌داند رنجی که مدام فکر کردن و افسردگی این تن غریب و بی همدم می‌کشد چیست. حالا اما دورمان را خلوت کردند؛ حالا انگار یک ملت تنها‌تر از همیشه هست... [کشمکش‌های سیاسی حواسشان به تمام شدن کپسول اکسیژن بابا نبود]