Charlie Brown 🤎

قدرت موسیقی" اثر لوئیس گالایت . یک برادر و خواهر در حال استراحت در مقابل یک مقبره قدیمی. برادر با نواختن ویولن سعی در دلداری خواهر دارد و او به خواب عمیقی فرو رفته است، "غافل از هر غم و اندوه، روحی و جسمی".

هنوز هم می شه شجاعانه تورو آرزو کرد ؟

اما خب سوالم اینه ظرفیت جامعه رو سنجید ؟

این که آدم بدون هیچ رودروایسی یا احساس ضعفی از زخم های عمیق زندگیش تو همچین موقعیتی که هزاران نفر ممکنه تماشاچی و شنونده حرفاش باشن حرف بزنه خیلی جالب بود واسم .

از چیزی که موجب بغض شما شد شگفتی خلق کرد . این گفتگو رو پیشنهاد می کنم ببینید .

‘گاهی آدم می‌ماند بین بودن یا نبودن. به رفتن که فکر می‌کنی اتفاقی می‌افتد که منصرف می‌شوی، می‌خواهی بمانی رفتاری می‌بینی که انگار باید بروی و این بلاتکلیفی خودش کلی جهنم است. سیمین دانشور’

این که می گن خدا تورو با چیز هایی که خیلی دوست داری امتحان می کنه حکایت من و تهرونه .

همه از فیک شدن دنیا می‌ترسند؛ اما شاید ترسناک‌تر این باشد که بفهمیم همیشه عاشق تصاویر بوده‌ایم، نه واقعیت.

توی روانشناسی یه مفهومی داریم به اسم اثر "جغرافیای روانی". یعنی محیط به شدت روی ما و رابطه عاطفی ما تأثیر می‌ذاره. دوتا مثال می‌زنم: زوج‌هایی که تو یه شهر پر از فرصت‌های شغلی زندگی می‌کنن، ممکنه بیشتر وقت‌ها تصمیم بگیرن بیشتر روی کار و پیشرفت تمرکز کنن. در حالی‌که زوج‌هایی که تو شهرهای آروم و کم‌جمعیت هستن، ممکنه بیشتر ترجیح بدن روی خانواده و زندگی ساده تمرکز کنن. یا مثال دیگه: شما وقتی توی یک شهر بزرگ و شلوغ مثل تهران زندگی می‌کنی، به خاطر ترافیک، سر و صدا، و شلوغی، سطح استرس بالاتری رو تجربه می‌کنی. این استرس می‌تونه باعث بشه که توی رابطه‌ت زودتر تحریک‌پذیر بشی یا حوصله بحث‌های طولانی و عمیق رو نداشته باشی. اما وقتی توی یک شهر کوچک یا نزدیک طبیعت مثل شمال یا جنوب ایران زندگی می‌کنی، آرامش محیط می‌تونه باعث بشه که توی رابطه عاطفی‌ت صمیمی‌تر و مهربون‌تر باشی و زمان بیشتری رو برای بهتر شدن رابطه بذاری! https://t.me/Rofagha1401

این که تا آخرین قطره امیدی دارم صبر می کنم خیلی مخرب شده دیگه .

هر دفعه من رو این نقطه می رسونن که دیگه همه چیز رو رها کنم و بگم مهم نیست

آروم که شدی، برگرد به خودت. کسی اون بیرون منتظرت نیست.

صبح خود را با آدم کوچولو خونه مون شروع می کنیم .

تو این وضعیت یاد روز های اول ترم یک دانشگاهم افتادم و مرور خاطرات می کنم ... با خودم می گم دیگه یک دختر ۱۹ ساله نمی شم که با یک دنیای جدید و متفاوت داره رو به رو می شه ، شاید موقعیت ها تکرار بشه واسم اما اون احساس ها و هیجان های اون زمان من ؟ نه هرگز ... چه روز های بکر و شیرینی بود شاید تلخی های خودش هم داشت اما خب می دونی بکر بود !

واقعا چرا خستگی و بیزاری ما به چشم دنیا نمیاد ؟

داشتم آهنگ بندری گوش می دادم اتفاقا ...

روز جهانی ابراز علاقه به کسی دوستش داریم هم گذشت و ما کسی رو نداشتیم بهش بگیم " خیلی وقته می خوام یک چیزی بهت بگم که توی دلم مونده ...

بیزارم از این فضای متزلزل کشور بیزاررممم.