Much ado about nothing

آب که یه جا بمونه، میگنده. آدم که یه جا بمونه، دیوانه میشه.

کاش یکم stable بودی بچه. یکم فقط.

لعنت به نیم‌فاصله که هیچ وقت نمیتونم درست رعایتش کنم.

لعنت به هم‌اتاقی هام که انقدر حرف میزنن.

لعنت به sbu که حتی آب پرتقال های اطرافش هم گرونن.

لعنت به شهر مرکبات ایران که نمیذاره من دو ماه بدون آب پرتقال خونی زندگی کنم.

Shout out to my period for never failing at making me wanna die.

بحث سر این نیست که این مدل زندگی رو میتونم یا نه. اینه که نمیخوام یه همچین کثافتی برام عادی بشه. نمیخوام عادت کنم.

I'm a pro at fooling myself.

پرنسس به جایی که انتظار داشته باشی همه اون عشق و حمایتی که نیاز داری رو از یه منبع دریافت کنی و بعد وقتی دریافت نمیکنی ناامید بشی، سعی کن تیکه تیکه از جاهای مختلف تامینش کنی.

چهارتا عشق.

وقتی از این چیزی که همین الان داری کامل استفاده نمیکنی بیشترش رو میخوای چیکار؟

هرروزی که از بالکن نپری پایین بهترین روز زندگیته.

Being put together and graceful all the time takes a lot of mental and physical energy. Can we normalize being messy and comfortable over aesthetics?

همه مامانت نیستن که‌ تحمل کنن.

تا کی postpone عزیزم؟ تا کی procrastination دختر خوب و نازنین فرشته‌ی روی زمین؟

متوجه شدم که‌ مشکل نه از منه نه از بقیه. از اینه که‌ انتظاراتی که‌ ازشون دارم با لول صمیمیتی که‌ باهاشون دارم نمیخونه. اگر آدما رو بیشتر از یه رهگذر رندوم نبینم دیگه از کسی هم ناامید نمیشم.

Nor for taking my privileges for granted and acting like an ungrateful fuck.

Like I might cry before sleep but it's not because of a guilty conscience.

راستش خوشحالم که‌ به‌ هر قیمتی خوشحال نیستم.