مـاهـزاد؛

نــفــرتِ بــی‌صــدا

چان از مینــهو متــنفر بود؛ یا دست‌کم این چیزی بود که هر بار به خودش می‌گفت. از آن نگاه آرامی که انگار هیچ‌چیز نمی‌توانست تکانش دهد، از سکوتی که بیشتر از هر بحثی اعصابش را به هم می‌ریخت و از اینکه مینــهو هیچ‌وقت برای اثبات خودش تلاش نمی‌کرد. انگار نظر چان درباره‌اش هیچ اهمیتی نداشت. همین بیشتر از هر چیزی آزارش می‌داد. آدم معمولاً از چیزی متنفر می‌شود که قدرت آسیب زدن به او را داشته باشد، اما مینــهو حتی این زحمت را هم به خودش نمی‌داد؛ فقط حضور داشت و همین کافی بود تا تمام خشم‌های دفن‌شده‌ی چان دوباره به سطح برگردند. چان از مینــهو متنفر بود چون نمی‌توانست او را دروغگو، ضعیف یا قابل پیش‌بینی خطاب کند. هرچه بیشتر سعی می‌کرد دلیلی برای نفرتش پیدا کند، بیشتر به این حقیقت می‌رسید که مشکل شاید خود مینــهو نبود. مشکل این بود که مینــهو چیزهایی را در چان می‌دید که خودش سال‌ها از دیدنشان فرار کرده بود. خستگی، خشم، ترس و آن بخش از وجودش که از آدم‌ها انتظار داشت و بعد وانمود می‌کرد هیچ انتظاری نداشته است. مینــهو هیچ‌وقت چان را مجبور نکرد چیزی را اعتراف کند. فقط سکوت می‌کرد و می‌گذاشت خودش در سکوتش گم شود. شاید نفرت همین باشد؛ اینکه یک نفر را آن‌قدر در ذهن خودت نگه داری که حتی وقتی کنارت نیست، باز هم بتواند آرامشت را به هم بزند. چان می‌توانست از او دور شود، می‌توانست نگاهش نکند، می‌توانست اسمش را نشنیده بگیرد؛ اما نمی‌توانست حضورش را از ذهنش پاک کند. و همین تناقض، بیشتر از هر چیز دیگری خشمگینش می‌کرد. چون اگر مینــهو واقعاً برایش هیچ نبود، نفرت هم معنایی نداشت. بعضی آدم‌ها را دوست نداری، بعضی‌ها را نمی‌بخشی، بعضی‌ها را حتی نمی‌خواهی دوباره ببینی؛ اما خطرناک‌ترین آدم‌ها کسانی هستند که نمی‌توانی نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت بمانی. مینــهو برای چان دقیقاً همین بود؛ نه دشمن، نه دوست، فقط حقیقتی که چان از پذیرفتنش متنفر بود..

—بعضی چیزها آن‌قدر کوچک‌اند که از چشم می‌افتند؛ غافل از اینکه گاهی تمامِ جهان، در همان چیزِ کوچک جا می‌شود.