Militarysky

اصلی‌ترین مزیت فنی این روش، دور زدن بخش غلیظ جو است. در پرتاب‌های سنتی زمین‌پایه، بخش عظیمی از سوخت موشک صرف غلبه بر نیروی پسار (Drag) و جاذبه در ۱۰ کیلومتر ابتدایی زمین می‌شود؛ اما پرتاب هوایی این فشار اولیه را از دوش موشک برمی‌دارد. علاوه بر این، این سیستم استقلال جغرافیایی فوق‌العاده‌ای ایجاد می‌کند، زیرا هواپیمای حامل می‌تواند تا هر نقطه از کره زمین پرواز کند و ماهواره را بدون محدودیت‌های پایگاه‌های ثابت زمینی، در شیفت مداری (Inclination) دلخواه قرار دهد. همچنین عدم وابستگی به شرایط جوی سطح زمین (مانند ابر و بارندگی) از دیگر نقاط قوت آن است. با وجود این مزایا، پرتاب هوایی با محدودیت‌های سختی مواجه است. بزرگ‌ترین چالش، محدودیت شدید در وزن محموله است؛ برخلاف پرتابگرهای زمین‌پایه که می‌توانند جرم‌های چندصد تنی داشته باشند، وزن راکت در این روش کاملاً محدود به حداکثر ظرفیت باربری هواپیمای مادر است. همچنین لحظه جداسازی راکت از هواپیما پیچیدگی‌های آیرودینامیکی و ریسک فوق‌العاده بالایی دارد. در نهایت، هزینه‌های سنگین اورهال و نگهداری یک هواپیمای غول‌پیکر اختصاصی برای تعداد محدودی پرتاب در سال، باعث شده این روش عمدتاً به یک راهکار خاص برای محموله‌های سبک تبدیل شود.

سیستم پرتاب هوایی (Air-Launch to Orbit) یکی از نوآورانه‌ترین روش‌ها در تاریخ مهندسی هوافضا برای تسهیل دسترسی به مدار زمین است. در این شیوه، به جای پرتاب عمودی و مستقیم موشک از روی سکوی ثابت زمینی، از یک هواپیمای مادر (مانند هواپیماهای پهن‌پیکر تجاری یا ترابری نظامی) به عنوان حامل اولیه استفاده می‌شود. در روند اجرای این پرتاب، ابتدا هواپیمای حامل، راکت نصب‌شده در زیر بدنه یا بال‌های خود را تا ارتفاعی بین ۱۲ تا ۱۵ کیلومتری از سطح زمین بالا می‌برد. این ارتفاع معادل بالاتربخش‌های لایه تروپوسفر و ورود به استراتوسفر است. پس از رسیدن به سرعت پروازی مناسب و زاویه تعیین‌شده، راکت طی یک فرآیند جداسازی دقیق از هواپیما رها می‌شود. چند ثانیه پس از سقوط آزاد و اطمینان از فاصله گرفتن ایمن از بدنه هواپیما، موتورهای مرحله اول راکت روشن شده و مسیر عروج به سمت مدار زمین را آغاز می‌کنند.

جی ده اگه جنگنده قابلیه صرفا به خاطر توانایی اون در جنگ شبکه محور و وجود آواکس و لینک داده امن هستش که بدون این زنجیره عملا کار خاصی از اون بر نمیاد هواپیماهای هشدار زودهنگام مانند KJ-500 می‌توانند اهداف خارج از دید رادار J-10C را کشف کرده و مختصات دقیق target را از طریق لینک داده ارسال کنند؛ در نتیجه J-10C می‌تواند بدون روشن کردن رادار خود (حالت خاموشی راداری) اقدام به شلیک کند.

صحبت‌های محسن رضایی با این مشاهده منطبق ان. از الان به بعد حملات پر ریسک‌تر و با فاصله‌ی بیشتری از ساحل ایران توسط قایق‌های تندرو شاهد خواهیم بود. یحتمل گستره جغرافیایی حملات هم تا عمق دریای عمان گسترش پیدا کنه. باید دید شلیک بالستیک به ناو(چه)های آمریکایی تکرار میشه یا نه.

ترکیب لاکهید L-1011 استارگیزر و راکت نورثروپ پگاسوس فکر کنم تنها پلتفرم TSTO(Two Stage to Orbit) جهان بود که آخرین پروازشو دو ماه پیش انجام داد و پگاسوس دیگه تولید نخواهد شد. یادمه یه زمان میگفتن بیاییم این حرکتو با 747 های نهاجا اجرا کنیم که از ایرانی جماعت بعیده اینکارا.

اونجا رو که نقشه مثل یه بخش جدا(مثل شهرک)نشون میده

۷۰ درصد شهر دست روسیه است و فقط بخش‌هایی از غرب شهر به طور پراکنده توی کنترل اوکراینه.

این سایت بی طرف که میگه شهر فتح شده!

نبرد در اوکراین هم به جنگ شهری سنگین و خانه به خانه تبدیل شده است. نیروهای اوکراینی همچنان بخش‌های غربی شهر کونستانتینوفکا را در اختیار دارند و مانع از تصرف کامل شهر شده‌اند. ​ روسیه سعی دارد از سمت استوپوچکی برستوک و نوودمیتروفکا حلقه محاصره را کامل کند تا مسیر پشتیبانی اوکراین از سمت کراماتورسک و اسلاویانسک را به کلی قطع کند

از ابتدای سال دو هزار و بیست و شش تا کنون، آمار مستند و ویدئویی منتشرشده توسط نیروهای مسلح یمن (انصارالله) شامل سرنگونی موارد زیر است: * ام‌کیو-نه ریپر (آمریکایی): چهار فروند (به‌ویژه بر فراز استان‌های مأرب، البیضاء و ذمار). * سی‌اچ-چهار (چینی/عربستان): دو فروند (در مناطق مرزی و استان الجوف). * اسکن‌ایگل: سه فروند (در خطوط تماس استان‌های مأرب و حجه). (توضیح: این آمار شامل پهپادهای کوچک شناسایی تاکتیکی و خط مقدم نمی‌شود و تنها مربوط به پهپادهای رزمی و شناسایی سنگین و نیمه‌سنگین است.)

🔴 سرنگونی WingLoong-2 توسط یمن 🔺نیروهای مسلح یمن، با توفیق الهی، موفق به سرنگون کردن یک پهپاد شناسایی مسلح WingLoong-2 متعلق به دشمن سعودی شدند. این امر صبح امروز در آسمان استان بیضا و در حین انجام ماموریت‌های خصمانه با استفاده از سلاح مناسب صورت گرفت. این پهپاد، سومین پهپادی است که در ۲۴ ساعت گذشته با توفیق و حمایت الهی سرنگون شده است.

جی-۱۰سی نیروی هوایی پاکستان [۲۲-۱۱۸] با علامت کشتن (همون کیل‌مارک) یک رافال هندی.

از منظر ویژگی‌های فنی، تانک T-72B3A قابلیت پذیرش کامل این سیستم حفاظت فعال را داراست. این مجموعه دفاعی شامل ۱۲ پرتابگر مهمات بر روی برجک و همچنین پرتابگرهای تکمیلی تعبیه‌شده بر روی بدنه تانک است که توانمندی بقاپذیری آن را در برابر تهدیدات زره‌کوب به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد.

ظهور تانک T-72B3M مجهز به سامانه Arena-M در صحنه عملیات اوکراین نخستین حضور تانک T-72B3M مجهز به سامانه حفاظت فعال Arena-M، خیش ضدمین KMT-8 و زره سقفی در جریان نبرد اوکراین به ثبت رسید. پیشینه توسعه این تانک به سال ۲۰۱۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که رسانه‌ها گزارش دادند در قالب پروژه‌ای موسوم به «Improvement-A»، اقداماتی برای نصب سیستم حفاظت فعال Arena-M بر روی تانک T-72B3 UBKh، و ساخت تانکی مجهز به سایت هدایت Sosna-U PNM و تجهیزات حفاظتی تکمیلی در حال انجام است. در ادامه روند توسعه، نخستین نمونه اولیه این تانک در سال ۲۰۱۹ در حال انجام آزمایش‌های میدانی مشاهده شد و متعاقباً نمونه پیش‌پیدایش آن در مراسم «روز تانکیست» سال ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. در همین راستا، نماینده رسانه‌ای شرکت اورال‌واگن‌زاوود در فوریه ۲۰۲۵ اعلام کرد که تانک‌های T-90M و T-72B3M در خطوط تولید به سامانه‌های Arena-M مجهز می‌شوند.

۳. زاویه حرکتی پرتابگر مهمات دفاعی پرتابگر پرتابه دفاعی تروفی (که پرده‌ای از ترکش‌های شکل‌یافته انفجاری یا MEFP شلیک می‌کند) دارای حد چرخشی در گرایش عمودی است. حتی اگر رادار پهپاد را کشف کند، مکانیسم مکانیکی پرتابگر توانایی گردش سریع به سمت زاویه ۹۰ درجه بالای سر تانک را ندارد. ۴. پروفایل پروازی غیرقابل پیش‌بینی راکت‌های آرپی‌جی و موشک‌های ضدزره مانند تاپوف مسافری مستقیم یا شبه‌بالستیک را طی می‌کنند که الگوریتم پردازش تروفی بر اساس آن نقطه برخورد را در میلی‌ثانیه محاسبه می‌کند. پهپاد FPV توسط اپراتور به‌صورت دستی هدایت می‌شود، تغییر مسیرهای ناگهانی می‌دهد و سرعت متغیری دارد که محاسبات خط مسیر تروفی را مختل می‌کند. چگونه این مشکل در حال برطرف شدن است؟ شرکت رافائل برای حل این چالش، نسل جدید تروفی را معرفی کرده است که شامل: ارتقای نرم‌افزاری پردازش رادار برای شناسایی اهداف کند و کم‌ارتفاع. افزایش زاویه عمودی پوشش رادارها و پرتابگرها. یکپارچه‌سازی با سامانه‌های جنگ الکترونیک پایه (جمرهای ضد پهپاد) و لایزرهای توان‌بالا برای خنثی‌سازی FPV قبل از ورود به حریم نزدیک.

چرا تروفی در برابر کوادکوپترهای هدایت اول شخص به مشکل می‌خورد؟ عدم رهگیری پهپادهای FPV توسط سامانه تروفی ناشی از یک نقص ساده نیست، بلکه محصول تلاقی چند محدودیت فیزیکی، راداری و الگوریتمی در طراحی اولیه این سامانه است. ۱. کورزادگاه زاویه صعودی رادارهای آرایه فازیمتری EL/M-2133 سامانه تروفی برای پوشش ۳۶۰ درجه افقی و یک زاویه عمودی محدود (حدود ۱۵ تا ۷۰ درجه) طراحی شده‌اند. پهپادهای FPV عمدتاً از ارتفاع بالا و به صورت مستقیم بالای برجک شیرجه می‌زنند که کاملاً در مخروط کور رادار قرار می‌گیرد. ۲. عدم تطابق بازتاب راداری و الگوریتم فیلترینگ: پهپادهای FPV بدنه کامپوزیتی/پلاستیکی کوچکی دارند و سطح مقطع راداری آن‌ها فوق‌العاده پایین است. از سوی دیگر، رادار تروفی برای جلوگیری از هشدارهای کاذب (شلیک به پرندگان، ترکش‌ها یا پرتابه‌های کالیبر کوچک)، اشیاء کوچک یا کند را فیلتر می‌کند. پهپاد FPV با سرعت نسبتاً پایین حرکت می‌کند و الگوریتم تروفی آن را به عنوان «تهدید موشکی» طبقه‌بندی نمی‌کند.

برد مؤثر موشک در درگیری‌های دوربرد بسیار کمتر از برد نامی (حدود ۱۱۰ کیلومتر) است و هدف می‌تواند با مانورهای ساده انرژی موشک را تمام کند. این جستجوگر راداری فعال در برابر سامانه‌های جنگ الکترونیک و اخلالگرهای مدرن (مثل Podهای EW غربی) حساسیت بالایی به فریب دارد. برد قفل خودکار رادار داخلی موشک روی هدف محدود است و موشک تا فواصل نزدیک نیازمند آپدیت دیتالینک از سوی جنگنده مادر است که خطرات زیادی برای هواپیمای شلیک‌کننده ایجاد می‌کند. در درگیری‌های واقعی (مانند جنگ اوکراین)، نرخ اصابت این موشک در فواصل بالای ۳۰ تا ۴۰ کیلومتر به شدت افت کرده است. مکانیزم باز شدن و ساخت بالچه‌های مشبک پیچیده است و در صورت نگهداری نامناسب، احتمال نقص فنی در نازل یا بالچه‌ها افزایش می‌یابد. قیمت تمام‌شده R-77-1 نسبت به نسخه قدیمی‌تر R-27ER/ET بالاتر است، در حالی که در بسیاری از سناریوهای درگیری واقعی، R-27ER به دلیل داشتن پیشرانه بزرگتر و برد انرژی بیشتر، عملکرد عملیاتی قابل‌اعتمادتری نشان داده است. در مجموع، R-77-1 نتوانست برتری هوایی مورد انتظار را برای جنگنده‌های نسل ۴++ روسیه در برابر سامانه‌های دفاعی و موشک‌های مدرن غربی تامین کند و به همین دلیل روس‌ها به سمت توسعه نسخه جدیدتر با بالچه‌های خطی کلاسیک (R-77M برای Su-57) و موشک‌های دوربردتر مثل R-37M رفتند.

موشک R-77-1 (کد ناتو: AA-12B Adder) ارتقای میان‌دوره‌ای موشک راداری فعال R-77 روس‌هاست که برای جنگنده‌هایی مثل Su-35S و Su-30SM توسعه یافت. این موشک با هدف پر کردن شکاف تکنولوژیک با موشک‌های غربی مثل AIM-120C-7/D ساخته شد، اما به چند دلیل عمده در شرایط رزمی و در مقایسه با رقبا، بازدهی و ارزش خرید/عملیاتی متناسبی نشان نداده است: بالچه‌های مشبک انتخابی روس‌ها در انتهای موشک، مانورپذیری بالایی در سرعت‌های پایین یا زوایای حمله تند ایجاد می‌کنند، اما در سرعت‌های مافوق صوت پدیده‌ای به نام «خفگی جریان» ایجاد کرده و پسار بسیار شدیدی تولید می‌کنند. این موشک پس از اتمام سوزش پیشرانه، انرژی جنبشی خود را با سرعتی بسیار بیشتر از موشک‌های با بالچه سنتی (مثل AMRAAM) از دست می‌دهد.

آمریکا برای سومین بار در طول جنگ علیه ایران از قایق‌های بدون سرنشین (شهپاد) استفاده کرده است.