𝙂𝙚𝙩𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙙𝙚𝙢𝙚𝙣𝙩𝙞𝙖.

تنها واکنشی که میتونم در مقابل هر چیزی نشون بدم، فعلا فقط نگاه کردنه، نه حوصله حرف زدن و توجیح کردن و توضیح خواستن دارم، نه دلم میخواد چیزی رو بدونم و بفهمم؛ فقط نگاه میکنم و خودم تو مغزم سناریو میسازم.

بالاخره یه روزی میپذیری و میگذری از همه نبودن ها، نشدن ها، نخواستن ها، رفتن ها، تموم شدن ها و نااُمید شدن ها، بدونِ اینکه دیگه دلیلش برات مهم باشه.!

نبخشیدم چون دلم گناه داشت، روح و روانم گناه داشت، نبخشیدم چون گفته بودم بیشتر زخمیم نکن.

ولی دنیا هم در نهایت به خروجی نگاه می‌کنه نه به پتانسیل پنهان. اگر سال‌ها فقط به استعدادت‌ تکیه کنی و نظم نسازی، استعدادت تبدیل می‌شه به افسانه‌ای که فقط خودت تعریف‌ش می‌کنی.

نه فقط از اکست، کلا از عشق مووان کن، عزیزم.

می‌گفت دوسم داره، ولی هیچوقت زنگ نمی‌زد، پیام نمی‌داد، هیچوقت برای دیدنم تلاش نمی‌کرد. بدون شب بخیر می‌خوابید و من هر شب نگاه می‌کردم به گوشی، منتظر یه چیزی بودم که هیچوقت نمی‌اومد. وقتی حرفامو می‌آوردم، می‌گفت اشتباه فکر می‌کنم و دوسم داره، ولی انگار فقط دوسم داشت. همین. در همین حد. و تهش… نه بیشتر، نه کمتر. یه جایی بین دوست داشتن و نخواستن.

خیلی جالبه نه؟ راجبت چرت و پرت میگه ولی همیشه مدل موهاش، آرایشش، لباس پوشیدنش و حتی چیزایی که میخره و... شبیه توعه!💅🏻

ایرانی بودنم به این همه اذیت شدن نمیارزید

ای اُمید هیچ چیز به اندازه‌ی تو ما را فریب نداد.

آدم وصل باشه،ولی وصل،نباشه.