Loofi

مهم نیست چند بار یک آهنگ‌ رو بشنوی، یک فیلم رو ببینی، یک کتاب‌ رو بخونی، حتا اگر ثانیه‌به‌ثانیه، ذره‌‌به‌ذره‌شو از بر باشی، گاهی وقتی برای بار صد‌ویکم اونو می‌شنوی، می‌بینی و می‌خونی، چیزی رو در درونت حس می‌کنی؛ اون زمانه که اون واقعا برای تو شده و به درونت تعلق گرفته. اون زمانه که جزئی از وجودت رو در خودش جا داده و تبدیل به بخشی از وجودت شده.

لبِ‌کلام عزیزان: چیزی که با Ctrl+C ساخته شود، هیچ‌وقت جان ندارد.🙌🏻

نوشتن فقط چیدن چندتا کلمه / جمله پشت سر هم نیست که بدی اونم ChatGPT برات بنویسه؛ نوشتن ردِ پای فکر نویسنده‌س، نوشته‌ها حس دارن، شخصیت دارن، امضا دارن! و حقیقتا کپی توهینه! توهین به نوشتن توهین به خلاقیت و‌ بد‌تر از همه توهین به شعور مخاطب.

همه از هوش مصنوعی کمک میگیریم،منم کمک میگیرم! ولی کپی نمیکنم! خیلی فرق هست بین کسی که از هوش مصنوعی کمک میگیره با کسی که کلا مغزشو میذاره توی کشوی کنار تختش! کپی مستقیم بدون حتی ذره‌ای فکر کردن، زرنگی نیست! به نظرم اگه حس نوشتن نداری کلا ننویس اینجوری سنگین‌ و رنگین‌تری.

یه موضوع دیگه‌ای هم هست اینه که نصف بیشتر کانالا نوشته‌هاشون رو ChatGPT نوشته:) یادمه من زمانی که توی اون کانالا جوین شده بودم بخاطر نوشته‌ها و سبک نوشتن اون‌ نویسنده بوده!

بچه‌ها از من به شما نصیحت هر کاری میکنین(کاری، رابطه‌ای، شخصی و…) توی سکوت انجامش بدین. لازم نیست همه بدونن هدفتون چیه، چیکار میکنین، درامدتون چقدره و اصلا چه برنامه‌هایی واسه زندگیتون ریختین! لازم نیست همه بدونن توی رابطه‌ هستین یا نه، اگه هستین پارتنرتون کیه، رابطتون باهم خوب پیش میره یا بد! لازم نیست همه بدونن ارتباطتون با دوستاتون چجوریه، در طول ماه چقدر خرج میکنین و اصلا فلان چیزو چند خریدین!

ولی یه چیزی هست که غیر قابل انکاره: همه ما تاثیرات منفی این فضا رو توی زندگی خودمون و زندگی اطرافیانمون میبینیم!

دیشب به این فکر میکردم که اصلا چرا باید آدما زندگیشون رو توی سوشال مدیا جار بزنن؟ چرا کسی که نزدیکم نیست بدونه من کجام، چی کار میکنم، پارتنرم کیه؟، غذای موردعلاقم چیه؟، دوستای صمیمیم کیان و اصلا کی باهاشون رفتم ببرون؟ بله میدونم حضور توی سوشال مدیا اجباری نیست و از طرفی هم هرکسی حق داره مدل خودشو انتخاب کنه!(پررنگ باشه، کم رنگ باشه یا کاملا خصوصی)

تا اینجای امروز هرچی خواستم جا خالی بدم به یه جاییم گرفته!

با تراپیستم حرف میزدم… این قسمت مکالممون موندگار شد واسم: «ترس جدیدت نشونه‌ی ناامنی نیست نشونه‌ی اهمیته.» آدما معمولا چیزای خوب زندگیشون رو بیشتر از همه میترسن از دست بدن. مغزت فهمیده این یکی فرق داره. این یکی ارزشمنده.

«باید بتونم به زندگی عادی برگردم باید ادامه بدم» ولی سوال اینجاست که به روح و روان زخمی و از دست رفته‌ام چجوری اینو بفهمونم؟

شاید فکر کنید که بعدش خوابیدم ولی سخت در اشتباهین :) خواب با کیفیت از این اوضاع به بعد، دیگه منو گردن نمیگیره!

بعد یک ساعت تلاش بی‌وقفه، بالاخره موفق شدم شهریه دانشگاهو پرداخت کنم! یه درگاه پرداخت درست حسابی چیه؟ اونم نمیتونین واسه دانشگاهتون اوکی کنین؟ خاک برسرا…

New obsession: Lavashaks God knows where and how they were made, but so tasty:))))

به قول ستاره: «امید یعنی دل بستن به چیزهایی که قرار نیست زود نتیجه بدن. امید با خوش‌بینی فرق داره. امید این نیست که مطمئن باشیم همه‌چی خوب پیش میره؛ امید یعنی باور داشته باشیم، چه نتیجه خوب باشه چه بد، یه چیز معنادار داره اتفاق می‌افته.» 🌱

داشتم به این فکر میکردم که حتی اگه بخوایم هم چیزی عادی نمیشه:) هیچی مثل قبل نمیشه هیشکی اون ادمای سابق نمیشه فقط باید ادامه بدیم چون جنگی که پیش رو داریم، آدم ناامید و افسرده نمیخواد!

وضعیت امروزم!

سر خودت‌و شلوغ کن. انقدر سرشلوغ شو تا بترکی.