Lust for Light

مبتلا‌ترین فرد در غیبت یوسف، خود یوسف بود!

عشق بدان معنی نیست که محبوب بدون عیب باشد.عشق آن است که محبوب علی‌رغم عیب‌هایش، محبوب باشد!

«این جنایتکاران که فهرستی از صدر تا ذیل‌شان موجود است، آرزوی مرگی آرام و در بستر را با خود به گور خواهند برد. آنها باید بدانند که این امر، متوقّف بر وجود شخص من یا سایر مسئولان نیست.ما باشیم یا نباشیم، این مطلب محقّق خواهد شد.»

«امشب برای خویش یک فاتحه خواندم»

دیدم مزارت تو را به آغوش کشید از دل زبانه کشید آهِ حسرت و حسادتم

دلم خیلی برایتان تنگ شده هرجا که هستید،خوش‌به‌حال آنجا.

ای جان آرام‌یافته! به سوی پروردگارت بازگرد، در حالی که تو از او خشنودی و او نیز از تو خشنود است.

اگر می‌خواهید در صلح باشید باید دشمن شما از شما بترسد.

مگر نگفتی علی جان فمن یمت یرنی؟ بیا که وقت وفایت به عهد دیرین است

جدا ز هر جریانی است بحث قاتل تو مرا چه‌کار به امضایِ ‌نحس قاتل تو؟

تشییع عظیم در ایران یک چیز را ثابت کند، آن این است که جنبش ایرانیان خارج از کشور (دیاسپورا)، بزرگ‌ترین عملیات روانیِ دوران ماست.آن‌ها نماینده هیچ‌کس نیستند.آن‌ها اقلیتی بی‌اهمیت‌اند که فقط به لطف پول‌های پنهان و منابع مالی نامشخص، صدایشان بلند شنیده می‌شود. کارشان دیگر تمام است.بهتر است آن‌ها را تحت مراقبت برای پیشگیری از خودکشی قرار دهند.

آیا از دنیایی که حسین را از دست داد و یزید را انتخاب کرد، امید خیر داری؟!

همیشه لاف صبوری می‌زدم و‌ می‌گفتم: خدا کند که دنیا مرا با جای خالیِ تو امتحان نکند،که کرد..

رفت ساقی و خمّ مِی بشکست ما خرابیم،خانه‌اش آباد..

این روزها ما خیلی «یک داغِ دل بس است برای قبیله‌ای» هستیم.

زیستن در عصر شهید خامنه ای بزرگ و تجربه اقتدار انسان ایرانی پس از چند سده تحمل شکست تاریخی در برابر استعمار خارجی، نعمت خدا بود.

همیشه گفته‌ام من صبر و انتظار را خوب از برم.حتی اگر هزاران سال هم طول بکشد بازهم منتظر می‌مانم.من هنوز انتظار می‌کشم تا پاسخی از شما بگیرم.پاسخ همان نامه که با همه‌ی هستی‌ام برایتان نوشتم.. خیال می‌کنم هنوز آن را نخوانده‌اید یا به دستتان نرسیده وگرنه مگر می‌شود؟شمایی که کوچکترین چیزها در مملکت با وجود مشغله‌های بسیار، برایتان اهمیت داشت و از زیر نگاه تیزبینتان در نمی‌رفت؟ نگویید که من حتی جزو آن کوچکترین چیزها نبودم.. من که اصلا باور نمی‌کنم این حرف‌هارا.چه می‌گویند؟ فکر می‌کنم خوابم.قطعا خوابم و این هم یک کابوسِ سرد و کش‌دار شده. می‌گویند برای «همیشه» می‌خواهید تهران را ترک کنید و برای «همیشه» مهمان امام رضا و هم‌جوار ما شوید.اصلا این «همیشه» یعنی چه؟ اگر منظور این است که برای «همیشه» قرار نیست دیگر لبخندتان را از صفحه‌ی تلوزیون یا خبر سخنرانی‌هایتان را از خامنه‌ای دات‌آی‌آر با شوقِ کودکانه‌ام دنبال کنم،اگر منظور این است که دیگر در این دنیا آقایی ندارم که دلم به او گرم باشد؛ بله من برای همیشه کالبد مجسم حسرت خواهم ماند.. سهم من از دهمین سحر رمضان،شده حسرت و شرمساری.حسرتِ ندیدنتان و شرم بابت تمام کوتاهی‌‌ها و قصور‌ها. که چقدر به شما و آرمان‌تان، به سالها مبارزه و فداکاری شما و هم‌مکتبی‌هایتان بدهکارم. که چقدر تک‌تک ما بدهکاریم..