Lust for Light

این هم از جملهٔ دعاهای دیروز ما بود: خداوندا! نادان بودن بنده ضرری به شما نمی‌رساند و فهمیدنم هم چیزی از شما کم نمی‌کند ولی نادانی‌ام و خرفت‌بودنم جانم را آزار می‌دهد؛ به مرحمتتان ما را فهیم و دانا و عالم بفرما... قربانتان...

ببینید، شما هیچ کجا غریب نیستید مگر این که از خود حقیقی‌تان دور افتاده باشید. آن اتفاق اگر بیافتد، همه جا غربت و غم است.

ناراحت؟ بلی بنده امروز سحرخیز بودم اما کامروا نه!

ما آدمها واقعاً فکر می‌کنیم خیلی مهم‌ هستیم و حائز اهمیت. و این موضوع، بسیار بامزه‌مان می‌کند.

از مردم‌گریزی‌ام احساس گناه نمی‌کنم، هر چند گاهی ممکن است بابتش تأسف بخورم چون تنهایی‌ام دردناک است. اما وقتی وارد دنیا می‌شوم، احساس سقوط اخلاقی به من دست می‌دهد! حسی مانند گشتن به دنبال عشق در فاحشه‌خانه.

هیچ چیز مثل دیدن تولد تو نمی‌توانست مرا امیدوار کند که جهان هنوز فرصت جبران دارد. درست همان لحظه که می‌خواستم از تلاش کردن دست بردارم، حضور پر نورت اجازه ناامیدی به من نداد. از من که گذشت اما حالا می‌خواهم بجنگم، تلاش کنم تا از تو و تمام کودکان بی‌گناهی مانند تو محافظت کنم، تا شاید جهان جای امن‌تری برای‌تان باشد!

با دیدن برادران یمنی، مکررا به خودم نهیب می‌زنم که ای کاش بنده نیز در معادلات مادی و زمینی، کمی هم خدا را در نظر بگیرم تا بلکه رستگار شوم.

برای من که جز خزان، ندیده ام در این جهان بهشتِ آرزوی تو، بوی بهار می دهد..

بنده نیز.

Reminder: خوارج با کوته‌بینی حکمیت را بر مولا علی (ع) تحمیل کردند و پس از رکبی که از عمروعاص و معاویه خوردند، به جای آنکه به نظر ولی بازگردند، با وقاحت تمام انگشت اتهام را به سمت ولی خدا و سیاست‌های او بردند.

زندگی در نهایت همه‌چیز را خواهد گرفت.لازم نیست کسی بگوید که آجرها در حال فروریختن‌اند. خودم دیده‌ام. بارها و بارها. اما ترجیح این بوده پنجره‌ را رنگ بزنم. ترجیح می‌دهم دست از سر آجرها بردارم. انسان هرچه را که دوست بدارد، روزی در مسیر رفتن خواهد دید و از یک جایی به بعد حقیقتاً نمی‌شود جلوی فروریختن‌ها را گرفت..

جریان زنده بودن و زندگی را خوب زندگی نکردن تداوم عجیب و غریبی پیدا کرده. مانند سیم مفتولی زرد رنگ مدام با اینکه ذات کشیده شدن را ندارد، روزگار، تلخی خود را به کام‌مان می‌کشد!

در جنگ با شیطان بزرگ، چیزی به نام جنگ تمیز، جنگ هدفمند یا جنگ عادلانه وجود ندارد!

کتاب کهنهٔ تاریخ را نخوانده بسته‌ام. دلم گرفته از این گردش و از این تکرارها..

«بر سر هر کس گلی دیدیم، در پا خار داشت..»

می‌گویند: «الدُّنیا محفوفةٌ بالمکارِه» دنیا محفوف به مشکلات است. از بزرگی پرسیدند محفوف بودن یعنی چه؟! گفت: رشته‌های طناب را دیده‌ای؟رشته‌ها چگونه در هم بافته‌‌اند؟ عرب به اینها می‌گوید حَفَّ، محفوف شده. چرا این طوری است؟! زیرا که ما قرار نیست در این دنیا درجا بزنیم. قرار است بالا برویم؛ حال یا با رنج اجباری یا اختیاری. همان بزرگ می‌گفت هیچ‌کدام را اگر نداشتی خرسند و آسوده نباش، چرا که پروردگارت تو را رها کرده..