⸂رزکوچولو ⸃

ولی از همه قشنگ تر اون جایی بود که رابطه ای که بینشون شکل گرفت هرچند پر از چالش ولی خودشون می تونستن احساس کنن چقدر متفاوت و خاصه جوری که هرگز نتونستن جایگزینی براش پیدا کنن! هر احساسی که در قالب دوستی بینشون در جریان بود به شکل زیبایی به تصویر کشیده شد و به نظرم هر دو بازیگر تونستن احساسات مختلفشون رو به خوبی در هر موقعیت به تصویر بکشن جوری که مخاطبی که من باشم با همه ی وجود اون غم رو لمس کنم.

به نظرم خیلی مظلوم بودن که به خاطر اشتباهات دیگران به هم زخم زدن بدون قصد بدون خواسته خودشون و غیر مستقیم!

جونگ یو و پی او دو شخصی که در اوج خستگی، تنهایی و زخمی بودن همو پیدا کردن ولی هرچند فراز و نشیب هایی که پشت سر گذاشتن چقدر به هر دو نفرشون آسیب زد ولی به نظرم به شکل جالبی نویسنده نشون داد وقتی دو نفر قرار باشه کنار هم قرار بگیرن هیچ اتفاقی نمی‌تونه مانعش بشه حتی کینه، نفرت و انتقام!

هر لحظه‌ای که ازش جلوتر می‌رفت بیشتر احساس می‌کردم کرکتر های اصلی این سریال تا چه اندازه پر از زخم، تروما و دردن و چقدر تلخ تر این‌که کسی رو نداشتن برای مرهمش شدن و یا فهمیده شدن!

دراما برومنس چهار دست دو سونات، برای من بعد از قهرمان ضعیفِ کلاس جزء قشنگ‌ترین ها محسوب میشه.

بعد از مدت‌ها به پیشنهاد یه دوست یه دراما کره‌ای شروع کردم به دیدن. در وهله اول بهش جذب شدم؛ ولی هرچی جلوتر رفت، اعصاب خوردیاش زیاد شد و از اون‌جایی که همزاد پنداری می‌کردم، برای یه تایم کوتاهی دراپش کردم تا کمی از لحاظ روحی آمادگیشو داشته باشم برای بقیه‌اش و صبر کردم تا تموم شد و قسمت‌های باقی مونده رو دیدم.

خب شکر انگار نمیذاره

اگه اینترنت اجازه بده و یه دقیقه تموم نشه چندتا چیز بذارم؟

فکرکنم مشکلش با منه🦦

باز من تیشرت پوشیدم هوا هودی لازم شد.

هوا کلا خصومت شخصی ای چیزی داره؛ لباس خنک میپوشی سرد میشه لباس گرم میپوشی گرم میشه پنجره ها رو باز می‌کنی سرد میشه پنجره ها رو می‌بندی گرم میشه، عامو تکلیفت با خودت معلوم نیست، ما ترک برداشتیم انقدر سرد و گرممون کردی!

همه فقط دوست دارن مقابلت باشن نه کنارت! بقیه اش شعاره.

وقتی هیچوقت فهمیده نشی؛ یاد می‌گیری فقط سکوت کنی بی هیچ بحث یا توضیحی!