-LuniK-

دقت کردم وقتی موهامو صاف میکنم آدم خوشحال‌تری هستم و خودمو بیشتر دوست دارم😭

امشبو تو بغلِ غم میگذرونم.

نمیدونم دقیقا چطور باید این حس رو توضیح بدم، ولی گاهی بعد از مدت‌ها بی‌خبری از یه آدم یه دیتای خیلی کوچیک ازش می‌بینی و برای چند ثانیه زمان برات متوقف میشه. مثلا می‌بینی زیر همون پستی که رندوم داری می‌بینی چند ساعت پیش کامنت گذاشته و با خودت میگی: یعنی چی؟ چند ساعت پیش اینجا بوده؟ هنوز داره زندگی می‌کنه، حرف می‌زنه، می‌خنده و روزهاشو می‌گذرونه؟ شاید عجیب‌ترین بخشِ دور شدن از آدم‌ها همینه؛ اینکه تو دیگه بخشی از جریان زندگی‌شون نیستی، ولی زندگی‌شون همچنان بدون اطلاع تو داره اتفاق می‌افته و هر از گاهی، برای چند ثانیه، دوباره شاهدش میشی. شاید برای همینه که هر دیتای جدیدی از آدم‌های قدیمی حتی اگه کاملا بی‌اهمیت باشه می‌تونه یه جور شوک باشه؛ چون یادت میاره آدم‌هایی که برای تو تبدیل به خاطره شدن هنوز جایی مشغول زندگی کردنن:))

احساس میکنم به شعورم توهین شده. پروفسور اسنیپِ عزیزم:))))))))))))))))))

غمگین‌بودن توی پاییز رو، بیش‌تر از غمگین‌بودن توی تابستون دوست دارم.

راستی اسممون رفت حدود یک و نیم میلیون کیلومتر دور تر از خونه:))

هیچی رو نمیتونی از من پنهون کنی یا حسش میکنم یا خوابشو میبینم یا می‌بینمش، یا بالاخره پیداش میکنم. باور کن من همیشه میفهمم.

دوستم در حالی که فکر میکنه باز یه دسته گل جدید به آب دادم که اینقدر ناراحت و عصبیم در حالی که من فقط گرسنمه.

دارم از گشنگی میمیرم کاش زودتر صبح بشه😭

قول‌ها برام اندازه‌ی یک کودک چهارساله مهمن.

من بعد از دیدن sms واریزی : فینگیلیا همه میو میو ، پاشو پاشو بیا نانای کن دستتو بالا و با‌ی‌بای کن🧑🏻‍🩰💗

نیازمند اتاقی مثلِ اتاق ربکام😭

بنظرم بعد از ۲۰ سالگی دیگه وقت زندگی کردن با خودت و دوستاته ، انگار که دیگه باید بیشتر وقتت رو صرف خودت و تجربه های جدید زندگیت بکنی و بسه تجربه ی زیستی مطلق با خانواده ، هرچی قرار بود یاد بگیری رو گرفتی حالا وقت تجربه های جدیده.

بیش از حد مشتاقِ رسیدنِ پاییزم در حالی که وقتی غروب میشه قلبم سازِ ناسازگاری میزنه.

درسِ تو ؛

عه دیدی چیشد؟ بازم یه ماگل بدبخت ایرانی بودم.