hollow

آدم دلش میخواد یه چایی بریزه بشینه کنارتون و براتون بگه که چقدر زندگی این اواخر سخت گذشت.

اونقدر یک ساعت درس خوندن برام سخت شده که باورم نمیشه یه روزی چهارده ساعت درس خوندم.

باز از نو گل خواهیم داد در این جهان رنگ‌مُرده.

و در تمام روز خندیدم بدون لحظه ای کج خلقی اما شب این سکوت تنها نام تو را فریاد میزند و غم تو با وجود هر خنده ای که بر لبم می نشیند همچنان در دلم زنده میماند. - ۲ اسفند ۱۴۰۴-🖤

- اواخر

تو. واژه ای پر از معنی قلمی رنگین بر روی صحنه سیاه و سفید روزها. در سختی های زندگی‌ام متولد شدی خودت درد شدی، درمانم شدی بار ها خنده ام شدی، زمانی تمام دردم شدی هر حسی را با تو چشیدم در این روزها ترس دیگر ندیدنت روزهایی که برایت اشک ریختم و روزهایی که تو تنها لبخند بر لب بودی. همیشه با تشبیه تو را وصف کردم اما الان نمی‌توانم تو را در تشبیهاتی عامیانه بگنجانم فقط می‌گویم که تو چقدر برایم زیبا بودی سکوت شب ها را شکستی غم ها را شستی بر روی تجربه هایم مهر مشترک زدی و به هر چیزی معنایی جدید دادی مانند لحظه هایی میان خیال و واقعیت هستی همچون رازی هستی که نمی‌خواهم کشف شوی، رازی که بی پایان بودن مرا در حضور تو آشکار خواهد کرد نمی‌دانم چه بگویم هیچوقت نتوانستم به درستی احساسی را که دارم بیان کنم شاید این عشق انقدر دور از ذهن است که برای توصیفش باید جهان را زیر سوال برم اما او همچنان در وجودم ادامه دار خواهد بود، بی خبر از اینکه چقدر دوستت دارم، بی خبر از اینکه چقدر هر نفسی که میکشم تو را به زبان می آورد. تنها این را میدانم که زندگی همراه تو بوی مرگ نمی‌دهد زندگی با تو شاید غم هم داشته باشد این واقعیت است عزیزم که ما حتی در بغل همدیگر صدای بلند کوچه و خیابان را می‌شنویم اما باز هم مانند پناهی هستی که می تواند مرا به روزی دیگر برساند زندگی با تو واقعا بوی زندگی میدهد چه غم، چه شاد.

🖤‌

در نقطه ای گرفتار شده‌ام که تمام عزیزانم مدت هاست او را پشت سر گذاشته‌اند و انقدر دور شده‌اند که دیگر در این مکان جز خودم کسی را نمی‌بینم.

- ۲۱ بهمن ماه سال ۱۴۰۴

از آخرین اردوی دوران مدرسه برگشتیم.

به آیندگان بگو که شبِ ما چقدر شب بود و روز و روزگارِ ما چگونه مُرد و پیکر رویاباخته‌‌ی ما در کدام دَره یا پستو پرت شد، رها شد، لگد شد.

گیریم خنجر حرف تو بر پهلوی باورها نشست نوشدارویی شرابی شیونی شعری به کارش میکنیم دل که چرکین شد چکارش می‌کنیم؟

این روز‌ها بیشتر از همیشه میتونم زندگیم رو با این کلمه تعریف کنم.

توی این مدت که به چنل دسترسی نداشتم خیلی سعی کردم از حالم بنویسم تا بعدا باهاتون به اشتراک بزارم. اما الان با وجود مدت زمان کوتاهی که وصل شدم چیزهایی دیدم و شنیدم که قدرت نوشتن به قلم همیشگی رو ازم میگیره. چنل‌هایی داشتم که آدم هاش پر از امید به زندگی و علاقه به جزئیات روزمره بودن و الان در بین ما نیستن. افرادی که قراره هیچوقت دیگه با اون‌ها ارتباط نداشته باشیم و عکس های زیبایی که از خودشون و روزشون توی چنل شون میزارن رو نبینیم و نوتیف هایی که دیگه هیچوقت از طرف یک سری افراد برای ما نمیاد. شاید بار اولی هست که من خیلی خودمونی دارم اینجا صحبت میکنم، چون نمیدونم واقعا چطوری و با چه بیانی این سنگینی که برای همه ما الان وجود داره رو توضیح بدم.. فقط میتونم بگم، این غم و عزیزهای رها شده هیچوقت از یاد ما نمی‌روند.