hollow

یادم رفت بگم که یه لیپ گلاس جدید هم خریدم،

امروز رو دوست داشتم؛ با دوستام رفتیم کافه ای که خیلی دوستش داریم و شام خوردیم باهم توی خیابون قدم زدیم، با یه فرد کیوت دوست شدیم همه جارو گشتیم و توی مسیر موچی با چای گرفتیم و خوردیم با اون عمو که لباس پاندا پوشیده بود دست دادیم و بهمون لبخند زد و چند دقیقه پیش یه دختر کوچولو بهم گفت خاله✨. امروز از اون روزهایی بود که زندگی باهات راه میومد و بهت فشار نمی‌اورد پس باید به یادگار بمونه اینجا. - ۲۹ آبان سال ۱۴۰۴‌

بهترین های ماهِ آبان.

نمی‌دانم، شاید آبی بودم؟ شایدم سبز، یا خاکستری‌؛ یا شاید هم از نظر تو مشکی. هیچوقت از من نپرسیدی که فکر میکنم چه رنگی هستم و من هیچوقت از تو نپرسیدم که از نظر تو من چه رنگی هستم. هنوز هم نمی‌دانم دقیقا کدام یکی از این ها می‌تواند رنگی باشد که با دیدنش به یاد من بیوفتی ، رنگ‌اش معنای من باشد و یا آن رنگ برای تو همان "سوگند" باشد. روزی می‌رسد که رنگم را کشف خواهم کرد؛ اما عزیزم، من هر کدام از این رنگها باشم میدانم که هیچ کدام، مورد علاقه تو نیست. می توانم سیاهی باشم به زیباییِ آسمانِ شب های خوش زندگی سبزی به زیبایی طبیعت بکر آبی به زیبایی پر طاووس یا خاکستری ای به زیبایی ابر‌ های سنگینِ قبل از باران. اما زیبایی اش چه فایده وقتی هیچ‌کدام از اینها رنگِ دنیای تو نیستند. به من بگو چه فایده عزیزم، زمانی که در نگاه تو هیچ‌کدام از این رنگ‌ها زنده نیستند؟

maybe one day..

روزی را یادم می‌آید که دختری را در پارک ملاقات کردم؛ شاید چند دقیقه ای طول کشید تا فکر کنم حرف زدن با او درست است یا بهتر است صحبت ‌نکنم. بعد از چند دقیقه سن او را پرسیدم؛هفده سالش بود. یادم می‌آید به او گفتم « خوش‌به‌حالت، این عدد را دوست دارم، کاش هر چه سریع تر به سن تو برسم » زمانی که این را گفتم در جواب چیزی نگفت و مکالمه کوتاه‌مان شروع نشده تمام شد و بعد از آن دیگر او را ندیدم. اما الان که در این سن هستم میفهمم چرا او در آن لحظه هیچی نگفت، و هیچ لبخندی به حرف من نزد.

گربه.

زمانی که کلاس برات خسته‌ کننده میشه..

نمیشه توضیحش داد، اما همین‌قدر بگم که روز خوبی نیست.

مدام تاریخ ها را ثبت می کنم. اخرین زنگ، اخرین مهر، تاریخ نقاشی هایی که بچه ها برایم می‌کشند، نوشته ها و هر چیزی که می تواند سال دیگه خاطره نامیده شود. سال ها اجازه این کار را نمی دادم، نمی‌گذاشتم دائما در حال نوشتن و کشیدن در کتاب و دفترم باشند؛ چیز انچنان مهمی نبود، اما من بی دلیل دوستش نداشتم. اما امسال برایم ارزشی ندارد که کتاب هایم از تمیزی که سال ها رعایتش کرده بودم دور می‌شوند. انگار هر چه به پایان چیزی نزدیک می‌شویم گذر لحظات آن را به خوبی می‌بینیم. وقتی به انتهای چیزی که سال ها با او زندگی کردیم نزدیک می‌شویم اخلاق های همیشگی خود را در ان لحظه پیاده نخواهیم کرد؛ و به این فکر می‌کنیم که در نهایت از هر چیزی که الان ثبت می‌شود یک نوشته کوچک ، یک عکس و ذهنی پر از صدا و خنده و خاطره باقی می ماند. تا زمانی که به اواخر این مسیر نرسیده بودم هیچ نوشته بی معنی و نقاشی های عجیب غریب بچه ها زمانی که از کلاس کلافه می‌شدند برایم می کشیدند را نگه نمی‌داشتم؛اما الان که به این موضوع فکر میکنم،مدت ها بعد، زمانی که این مسیر برای همیشه به گذشته من پیوست،هیچ کتاب بدون نوشته و تمیزی را نگه نمی‌دارم. - روزهای آخر مهر ۱۴۰۴، آخرین مهر مدرسه.

مهم نیست آن نوشته برگرفته از خاطرات گذشته چقدر در لحظه خود برای تو قشنگ بوده است بعدها وقتی او را می‌بینی جوری بر روحت چنگ می اندازد که در هر جایی اشکت سرا‌زیر می‌شود انگار با تمام وجود می‌خواهد ثابت کند آن لحظه خوش برای گذشته تو‌ست و دیگر در این لحظه برای تو مرده است،حتی اگر تو می‌خواهی زنده بماند.

فقط داشتم از پنجره ماشین بیرون رو نگاه می‌کردم متوجه شدم دارم بغض میکنم رسیدم دم در خونه، دیدم بدنم خیلی خسته‌ست رفتم توی اتاقم نشستم روی تخت بدون اینکه لباس عوض کنم،  سرمو انداختم پایین یکم بعدش مامانم اومد پیشم گفت چرا گریه میکنی؟ نمیدونم دقیقا کی شروع شد، چرا شروع شد ولی هیچ توانی برای پنهون کردنش نداشتم. به خودم اجازه دادم چند دقیقه تو بغل مامانم گریه کنم و بعدش برم زیر پتو و دیگه سکوت کنم.