-مرگ در میان[اَبر]ها-

و باز پاییز آمد.زنده شدن هزاران داستان نیمه تمام.گوش دادن یه ترانه نصف و نیمه تو خیابونای بارون خورده تو تاکسی که هیچ وقت این ترانه به گوشم نخورده.

زندگی عجیبه،هرچقدر راجبش فکر میکنی معانی جدید ازش میزنه بیرون هر بار درک متفاوت تری ازش داری،هیچ وقت نفهمیدم دقیقا چه حسی نسبت بهش دارم ولی اینو میدونم هیچ وقت این موقعیتی که الان تو زندگی دارم برام کافی نبود برعکس خیلیا همیشه دوست داشتم به عقب برگردم،تو سوئد زندگی کنم و بتونم امپراطیس رو ملاقات کنم،یا فرصت قدم زدن زیر آسمون گریان مارسی رو داشته باشم،یا بهتر بود تو لندن به پیرزن گل‌فروش کمک کنم و از داستان های عاشقانش لذت ببرم و خیلی موقعیت های دیگه که دور از این تاریخ و موقعیت باشه برام. زندگی عمیق تر از چیزیه که فکرشو میکنیم فقط به موقعیتی که توشیم تعلق نداریم.

امیدوارم زندگیم تو این فصل متوقف شه

وقت درست کردن کیک پرتغالی و نوشیدنی های گرم رسیده

فصل پاییز،فصل زندگی کردنه

قلبم وقتی دزیره میخونم: