Death of pink lotuses

تروخدا هیچکدوم پاک نکن

عااااشقتما

موهای جهان

خوشگل ترین

وایمیمصمثنقنقننثمثم

هر کودوم بیشتر ری اکت بدید میزارم بمونه

باش

این

نمیدونم کودوم

.

.

〰️𝖾𝗒𝗒, 𝖿𝗐 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗆𝗌𝗀 𝗍𝗈 𝗎𝗋 𝖼𝗁𝖺𝗇𝗇𝖾𝗅 𝗇𝖽 𝗋𝖾𝗉𝗅𝗒 𝗍𝗈 𝗂𝗍 𝗐𝗂𝗍𝗁 𝗈𝗇𝖾 𝗈𝖿 𝗎𝗋 𝖻𝖾𝖺𝗎𝗍𝗂𝖾𝗌 𝗌𝗈 :

🎀𝖨'𝗅𝗅 𝖽𝖾𝗌𝖼𝗋𝗂𝖻𝖾 𝗎 𝗐𝗂𝗍𝗁 𝖺 𝗉𝗋𝖾𝗆𝗂𝗎𝗆 𝖾𝗆𝗈𝗃𝗂, 𝖸𝗎𝗄𝖺 𝖼𝖺𝗇 𝗀𝗂𝗏𝖾 𝗎 𝗏𝗂𝖽𝖾𝗈 𝗏𝗂𝖻𝖾 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝗍𝗁𝗂𝗌💗

〰️𝗂𝗆𝗂𝗍 : 𝖬𝖺𝗄𝖾 𝗌𝗎𝗋𝖾 𝗒𝗈𝗎'𝗋𝖾 𝗃𝗈𝗂𝗇𝖾𝖽 𝗂𝗇 𝖻𝗈𝗍𝗁 𝖼𝗁𝖺𝗇𝗇𝖾𝗅𝗌❕

شمال گرمه هوا؟

.

این پیامو فوروارد کنید تا از چنلتون پست مورد علاقمو فوروارد کنم و بر اساس وایبی که ازتون میگیرم چنلتونو توصیف کنم و بهش از ۱۰ نمره بدم یه اهنگم با توجه به وایبتون بهتون میدم

جوین باشید دیگه☹️☹️

تا هروقت که خط زدم😭😭

در گوشه‌ای از حوض، لوتوسی صورتی می‌رویید که انگار آب، تمام جهانش بود. نه از آن گل‌هایی بود که به هر نسیمی سر خم کنند؛ ریشه‌هایش را عمیق‌تر از آنچه به چشم می‌آمد، در گل فرو برده بود و هرچه را به او نزدیک می‌شد، در سکوتِ خویش نگه می‌داشت. گویی برای بعضی چیزها، نزدیک بودن کافی نبود؛ باید ماندگار می‌شدند. صبح‌ها، پیش از آنکه آفتاب به آب برسد، گلبرگ‌هایش نیمه‌باز می‌ماندند؛ درست در مرزی میان بیداری و انتظار. انگار هنوز مطمئن نبود کسی آنجاست که نگاهش کند. و شاید برای همین بود که هرگاه دستی از کنار حوض می‌گذشت، موج کوچکی روی آب می‌افتاد و لوتوس، آرام‌تر از همیشه، می‌لرزید. کسی نمی‌فهمید این لرزش از باد بود یا از چیزی قدیمی‌تر؛ چیزی شبیه ترسِ گلی که سال‌ها یاد گرفته بود خودش را در قامتِ شکوفه‌ای بی‌نیاز نشان دهد. با این‌همه، کودکانه‌ترین رازِ حوض همین بود: لوتوس خیال می‌کرد اگر گلبرگ‌هایش را محکم‌تر به هم بچسباند، آب دیگر چیزی را از او نخواهد برد. و هر شب، وقتی حوض در تاریکی فرو می‌رفت، تنها چیزی که باقی می‌ماند، لکه‌ای صورتی بود بر سیاهی آب؛ کوچک، مغرور، و آن‌قدر نزدیک به سطح که انگار تمام وجودش را صرفِ این کرده بود که دیده شود، بی‌آنکه هیچ‌وقت بگوید چرا.

- @Deyaniira80

اره😭😭