Roonki👾

، امشب یه کتاب غم‌انگیز و یک فیلم غم‌انگیز رو تموم کردم که خب قالباً san end بودن و اتفاقی افتاد که امشب جزو غمگین ترین شب های زندگیم قرار گرفت؛از اون دسته شب هایی که دوست دارم صبحش بیدار نشم یا حداقال اینجا ، توی این خونه، بیدار نشم. از شما چه پنهون، دوست داشتم امشب کسی پیشم باشه که از غم زیادی که نه حاصل از فیلمه و نه کتاب ، بلکه اتفاقی که افتاد بتونم روی شونه هاش گریه کنم، دوست داشتم وقتی به اون طرف جاده نگاه میکنم کسی رو ببینم که منتظرمه و براش اهمیت دارم . کسی که واقعا دوسم داشته باشه. غم شخصیت های فیلم و کتاب حاصل از جدایی یار بود اما غم امشب من رو ، نه یک کلمه، نه یک جمله بلکه یک کتاب هم نمی‌تونه توصیف کنه. توی رویاهام، اونایی که قبل خواب یا حتی توی خواب می‌سازم، فردی هست که منتظرمه. دلداریم میده و بهم می‌فهمونه براش مهمم. دوستایی که در عالم رویا باهاشون دوستم ، بهم ثابت میکنن که اونقدرا هم به دردنخور نیستم و زندگی هنوز قشنگی هاش رو داره. اما افسوس وقتی که چشم باز می‌کنم ، فقط منم و این جسم خسته که روی تخت دراز کشیده؛ خبری از شونه هایی که نه از روی رودرواسی بلکه از روی محبت پذیرای اشک های من بودن نیست و به جاش یک بالشت با روبالشتی ای که خیس از گریه های شبانمه زیر سرمه. امیدوارم تا دیر نشده، من که نشد اما حداقال شما کسی رو داشته باشید یا کسی رو پیدا کنید که سنگ صبور روزهای سختتون باشه، کسی که بعد از یک روز سخت در آغوشتون می‌گیره و بهتون ثابت می‌کنه که انسان ها اونقدرهاهم تباه و بدجنس نیستند.

—رونکی،۱۴ بهمن ۱۴۰۴

البته استثنا هایی هم وجود دارند ولی خب

به شدت فوبیای«نکنه به زور داره باهام حرف میزنه، نکنه دارم مزاحمش میشم»دارم