کولیآنا🃏'

من به آغاز زمین نزدیکم نبض گل‌ها را می‌گیرم آشنا هستم با سرنوشت تر آب، عادت سبز درخت روح من در جهت تازه‌ی اشیا جاری‌ست روح من کم‌سال است روح من گاهی از شوق، سرفه‌اش می‌گیرد روح من بیکار است قطره‌های باران را، درز آجرها را، می‌شمارد روح من گاهی مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد

-سپهری

به تصویر درختی كه در حوض زیر یخ زندانی‌ست چه بگویم؟ من تنها سقف مطمئنم را پنداشته بودم خورشید است كه چتر سرگیج‌هام را -همچنان كه فرو نشستن فواره‌ها از ارتفاع گیج پیشانی‌ام می‌كاهد- در حریق باز می‌كند؛ اما بر خورشید هم برف نشست. چه بگویم به آوای دور شدن كشتی‌ها كه كالاشان جز آب نیست -آبی كه می‌خواست باران باشد- و بادبان‌هاشان را خدای تمام خداحافظی‌ها با كبوتران از شانه‌ی خود رم داده

-بیژن الهی

استمنای روان

کروکودایل و یجور میگه آدم عشق میکنه

دریغ از یک لحظه معنا

گر تو را بخت یارا نه چندان به کام است ور تو را گوشه ی تیرگی ها مقام است [بزن بر سرت خاک گور فنا را که ما بر شن غم نهادیم بنا را]

گر تو را بخت یارا نه چندان به کام است ور تو را گوشه ی تیرگی ها مقام است [بزن بر سرت خاک گور فنا را که ما بر شن فقر نهادیم بنا را]

اینک نه به آسمان چشم دارم و نه به خاک آسمان وعده‌ای‌ست که دیر رسیده و خاک حقیقتی‌ست که زودتر از موعد پذیرفته‌ایم

-کولیآنا

پسر عجب چیزیه

در حاشیه‌ی خاموش قرطاس چیزی جز سایه‌ی اندیشه باقی نمانده است، مدلولی که پیش از آن‌ که بر زبان درآید در دهان خویش پوسیده و جگر واژه مزه مزه می‌کند.

-کولیآنا