a piece of your cake.

——

چه فایده اگر روی بزرگترین اسکرین دنیا هم عکس بچهامونو نشون بدن، اونا هیچوقت زندگی نکردن

دقیقا همین‌جوری‌، فقط اشک‌هام گُل نمی‌دن. [رها برام ساخته!]

نمی‌خواستم حرف بزنم، می‌خواستم از اینجا بروم تا حرف نزنم. اما دروغ است اگر بگویم هیچ‌وقت دلم نمی‌خواست حرف بزنم. تمام عمر دلم می‌خواست. نه چون حرف زدن را دوست داشتم؛ چون خیال می‌کردم اگر آن‌قدر بگردم، بالاخره کلمه‌ای پیدا می‌شود که بتواند مرا، همان‌طور که هستم، از درون من بیرون بیاورد. اما کلمه‌ها بیشتر از آنکه چیزی را آشکار کنند، چیزی را پنهان می‌کنند. این روزها حتی حوصله‌ی تلاش برای شنیده شدن را هم ندارم. زمانی فکر می‌کردم ممکن است یک روز، بدون اینکه از کسی بخواهم گوش بدهد، شنیده شوم. و شدم. بارها اما شنیده شدن، چیز عجیبی است. آدم‌ها همیشه آنچه را که تو می‌گویی، نمی‌شنوند. آنچه را می‌شنوند که پیش از تو، در خودشان وجود داشته است. هرکس از میان حرف‌های تو، تکه‌ای را برمی‌دارد که جای خالیِ خودش را پر کند. برای همین گاهی یک جمله، برای صد نفر، صد معنای مختلف دارد. شاید هیچ‌کس دیگری را نمی‌شنود. شاید هرکس، تمام عمر، فقط پژواکِ خودش را دنبال می‌کند. اگر این‌طور باشد، من هم احتمالاً بارها شنیده شده‌ام؛ اما هنوز نمی‌دانم چند بار، آن‌که شنیده شد، واقعاً من بودم. عجیب است؛ سال‌ها فکر می‌کردم بزرگ‌ترین آرزویم این است که کسی مرا بفهمد. حالا دیگر مطمئن نیستم. شاید فهمیده شدن هم فقط یکی دیگر از همان خیال‌هایی باشد که آدم برای ادامه دادن می‌سازد. فعلا دلم نمی‌خواهد چیزی را توضیح بدهم. فقط یک آغوش می‌خواهم؛ جایی که لازم نباشد چیزی ثابت کنم، چیزی تعریف کنم، یا حتی چیزی گفته شود. جایی که یک قلب، نزدیک قلبم بتپد و برای چند ثانیه، نبودنِ کلمه‌ها، دیگر کمبود نباشد.

آنونم گلی از گل‌های بهشته

تنها آدم‌حسابی ترانه‌های پاپ معاصر ایران همین شهیاره و بس. عشق است! عشق!

با کسانی که طی پروسه‌ی کنکور دوست می‌شید احتمالا طی مسیر چک‌های برگشتی‌ و طلاق و زندان و تصادفات رانندگی و سرطان و تورم هم دوست می‌مونید چون یک‌بار در سخت‌تر ازینها کنار هم بودید.

تابلوی (یه دسته مارچوبه)که ادوارد مانه سال ۱۸۸۰ کشید، تجسم واقعی دید هنرمندانه هست،مانه نگاهش رو روی یه دسته مارچوبه ساده زوم کرد، قشنگی پنهان تو رنگ‌های سفید و سبز، ظرافت هر ساقه مارچوبه رو کشف کرد و تبدیلش کرد به یه شاهکار شاید هیچ‌چیزی توی دنیا معمولی نیست بلکه این چشم‌های ماست که به دیدن اونا عادت کرده. شاید باید بیشتر توجه‌کنیم و دنیای اطرافمون ‌رو از چشم یک هنرمند ببینیم