ꜰᴇᴇʟ

00:00

هیهیهیهی

تو هیچ‌گاه ندانستی مه با چشمانِ قهوه‌ایِ خود چه بر سر من آوردی. من در آن نگاه، نه عاشق شدم و نه شیفته؛ من در آن نگاه، خانه کردم. و مـگر می‌شود خانه را از آدم بـگیرند و هنو از او انتظار داشته باشند که احساسِ غربت نـکند؟ تو برای دیـگران، انسانی از میانِ هزاران انسانی؛ اما برایه من، آخرین دلیلِ آنی که هنوز صبح‌ها چشم می‌گشایم و شب‌ها، با تمامِ شکستگیِ‌دل،به فردا امید می‌بندم.

شاید حس‌هایی که داشتم تموم نشده ولی من، تموم شدم.