اینفلوئنسر تصادفی

تو اولین امیر بودی، که بین یک حصیر بودی-

بخدا قسم که تا لحظه شنیدن بانگ الا یا اهل العالم انا المهدی، برای تو محزون و عزاداریم

دیگه فقط امیدم به سردی خاکه وگرنه بعدش نمیدونم این بی قراری چطور آروم میشه

ای منی آواره قویان...

+پدر سوخته چه بازیگریم هست، شیطون.

خبر نیومد به آسمون ما قمر نیومد به غیر خون به این جگر نیومد

قربون اون خنده هات برم قربون اون گریه هات برم آخه ما چجوری باهات وداع کنیم؟

ای کاش که بیدار شوم باز تو باشی بی آنکه نخی مو ز سرت کم شده باشد

کاش نمی‌رفتی آقا فردای اون روز کذایی قرار بود شمارو ببینم...

کاش بودی باز میومدم پیشت کاش بودی این کارت آخری دست من نمی‌موند و مثل اون‌یکی کارت توی بیت پانچ می‌شد کاش می‌مردم برات.

از روی عادت باز کف دستم نوشتم آقا جونمو برات می‌ذارم..

خونی که در رگ ما بود هدیه به رهبر ما نبود..

من چطوری برات «الهم انا لا نعلم منه الا خیرا» بخونم آقا جون؟

اینک این منم؛ در پس سخت‌ترین شب عمر. این منم پس از دیدن عزیزترین مرد زندگانی‌ام خفته در تابوتی چوبین. این منم پس از دیدن تابوت تو، که سنگین بود و سخت می‌رفت و ده‌ها مرد تنومند سیاه‌پوش را توان حمل آن نبود. این اغراق نیست. حاضران در واپسین دیدار تو همه به‌چشم دیدند که تابوت تو هیچ نمی‌رفت و ما ساعت‌ها به انتظار بودیم. گویی که کوهی رو به شانه می‌کشیدند. حالا از این پس عمرم، در چشمی که تابوت تو را دید خیری نخواهد بود. و در دستی که تابوت تو را لمس کرد و قلمی که از نبودن تو نوشت. این منم، در سهمگین‌ترین شب عمرم؛ چون پسربچه‌ای برخاسته از تابوت پدری رشید. ترسیده و لرزان و غمین. به‌گمانم دیگر هیچ‌چیز در جهان غمگینم نخواهد کرد. که من از پای تابوت غمی بزرگ برخاسته‌ام. «مهدی مولایی»

بدونِ آغوشم، آقای منی بگو درِ گوشم، آقای منی؟