اینفلوئنسر تصادفی

این خانمه و مامان من میتونن خیلی دوستای خوبی بشن.

بعد من مامانم هرموقع میاد اتاقم، رفتنی چراغ رو خاموش می‌کنه میگه هنوز هوا روشنه دیگه.

انگار خورشیدی چیزی جلوی اتاق منه.

آخه همه چراغ‌های خونه‌شون هم روشنه.

کاش خانمه می‌تونست بیاد مغز منم اینطوری بشوره و تمیز کنه. احساس می‌کنم کثافت و تار عنکبوت مغزمو گرفته.

برق کافی نیست، این خانمه داره کاری می‌کنه آب رو هم هر روز دو ساعت قطع کنن.

شماره اداره آب چنده؟

مامان من با این حجم آب یه سیاره رو می‌شوره.

رها کن خانم به خدا تمیز شده.

باز آورد. =)))))))))

فکر کنم این خانواده اهل تهران نیستن. نمی‌دونن یه باد بیاد، خاک تمام شهر رو پهن می‌کنه تو تراسشون. =))))

شیلنگ رو جمع کرد خانمه رفت تو.

خب بچه‌ها وقتی من مشغول خاطره گفتن بودم، تموم شد کارشون.

به من ده ثانیه رسید فقط، به این خانم چهل دقیقه.

بچه که بودم وقتی حیاط خونه مامان‌بزرگم رو می‌شستن، من عاشق این بودم که شیلنگ آب رو بدن دست من چهار ساعت حیاط بشورم فقط. ولی مامانم نگران آب بچه‌های بچه‌هاش بود و فقط آخر سر می‌گفت تا ده می‌شمرم می‌تونی با شیلنگ حیاط رو بشوری.

مامانم بیاد این خانمه رو برای ده ثانیه فقط نگاه کنه، در عرض دو دقیقه می‌ره بالا سرش.

بابا خانم به جوونی ما رحم کن آب بچه‌های منم استفاده کردی. =))))))

یه فاصله چند ده متری هست ولی فکر کنم برسه.

خانم اون شلینگ آب رو سمت پنجره منم بگیر قربون دستت.

شیشه‌هاشون رو اونقدر خوب تمیز کرد که حتی از پشت پنجره کثافت منم تمیزیشون معلومه