ٮاڡص

آب از آب تکان نمی‌خورد؛ و حالا، ماهی‌های مرده‌ی حرف‌هایمان، روی خشکیِ سکوت شنا می‌کنند.

.

رویاهایمان، در نیستی ریشه دارند؛ و در هستی، به فصل قتل عام آرزوهایمان بازگشتیم.

برف عجله داشت، ننشست. بام دلتنگ ترک خورد؛ و دوباره، این من بودم که زیر آوار یک عشق نافرجام برای بقا تلاش میکردم.

تو بازار آدم‌ها گشتم، سرها رنگی بودن و چشم‌ها خاموش. یکی سر به هوا بود، یکی سر به زیر، اما هیچ‌کدوم سرش برای من درد نمی‌کرد.

فکرم درهمه، ولی در همه نه؛ فقط در تو.

در آغوشت، هزاران قبرستان است؛ که اندوهم، تابوتش را می‌بندد و من در آستانه نابودی، متولد میشم.

رئیس باند قاچاق اعضا، قلب همه را می‌شکافت تا در نهایت به قلب تو برسد؛ و خود را در آن جا کند.

یگانه‌ترین گلِ زندگی‌ام را به بیگانه‌ترین باد سپردم؛ حالا هر نسیم که می‌آید، با لهجه‌ی غربت می‌خندم.

برای کنار آمدن با زخم‌هایش، ستاره‌هارا به مرهم تشبیه میکرد.

و شاید اگر چیزی بیشتر از دلبستگی‌هایمان بودیم، خلق کردن برایمان ساده‌تر میشد.

من؛ تنها ٮڡصی بود که با نیمی از رفتن کامل میشد.

سقوط از دردی بلندتر، فرصت یادآوری زجرهای بیشتری را فراهم میکند.

هکرم داداش