حَ

چندین روز است که نمینویسم و روز هایم زود به پایان میرسد. اما به‌ خوبی به یاد دارم پنجشنبه‌ را، حوالی ساعت هفت و نیم، که تو را از پسِ کلاه سورمه‌ای‌ رنگم دیدم و تو هنوز در اندوه و بُهت زدگی فروپاشیِ این عشق به‌ سر می‌بردی؛ چنان که انگار هر بار دیدن من زندگی را در دلت زهر میکند عزیزم، زَهر تر!

It's always about a KOS baby, always.

جوری زندگی میکنم که بنویسم، اصلا زندم که بنویسم.

امروز بعد تمرین از سحر سویشرتِ سه دسامبرو گرفتم.

تمرینم کنار، تایمی که دم استادیومم کل زندگیمو گرفته.

خیلی رندوم میگه حدیث برات لقمه بگیرُم؟!

it was three of us in marrige is big crowded.

و من چنین می‌پنداشتم که این هشتم، همان هشتمی‌ست که گویی نهمین از آب درآمد؛ چه زود می‌گریزد ماه، و من چه بسیار گرفتار فراموشی گشته‌.

Who are you when no one is watching?

nobody talks about how lonely it is being a girl with high standards.

love is the way your hair curls, your skin.

از بیست و پنج بهمن ماه.

تو از عشقمان مثل آن ساعتِ قدیمی استفاده کردی، زمانی که هدیه دادَمَش نو بود، زیبا و خیره کننده، اما آهسته آهسته کهنه شد، رنگ و رویش رفت، ساییده شد، از شکل افتاد چرا؟! چون فرصت دادی زمان با عشق با زندگی‌مان همانگونه رفتار کند که با آن ساعت و پیراهنِ سورمه‌ای تو کرد؛ که من آنقدر دوستش داشتم.

مرد خوب دیگه پیدا نمیشه یکی بود که گیر مامانم اومد.

Almasi's