Coconut diaries

Two years together and still counting 🤍✨

رشت، مرداد ۰۴

لباس پوشیدن تینیج‌ها رو که می‌بینم متوجه می‌شم که دیگه یه جوان غیرهیجان انگیز دور مانده از مد هستم.

بستنی وانیلی با سس کارامل و تاپینگ بادوم لیلی واقعا منو از این جهان به در کرد.

خدا نکنه چاپلوس کلاس دوستتون باشه، چون بعد درحالی که دوست دارین از حرکاتش سرتونو به دیوار بکوبید باید یادتون باشه دوستتونه و چیزی نگید ناراحت شه:)))))))

الان یه دسته گل هورتانزیا می‌تونه خوشحالم کنه.

🐚🎐🐟

در حالی که من دیشب خواب دیدم عروسیمه و نه لباس عروس دارم نه برام تالار گرفتن، رونالدو در واقعیت برای زنش حلقه ۲ میلیون دلاری گرفت. ممنون بابت عدالتت پروردگار.

بعد از دو ماه هنوز دارم با این بیهوشی چغر سر و کله می‌زنم! از استرس نمی‌تونم درس نخونم، ولی کتابو هم که باز می‌کنم می‌بینم اوضاع خیلی داغانه و با درس خوندنم به جایی نمی‌رسم بیشتر استرس می‌گیرم. لطفا مرگ.

در واقع مشکل اصلی پوله، وگرنه هیچکدوم از این درگیریا اصلا به این مرحله‌ نمی‌رسید:)))))))

حتی بین “این لباس لیننه خیلی خوبه همونیه که میخوام” و “دیگه تابستون تموم شد اینا رو میخوای چیکار؟” هم گیر کردم!

همچنین بین “این پیرهنه خیلی نازه خیلی بهم میاد” و “مگه انقلاب شده اینو سر قبر کی میخوای بپوشی؟” هم گیر کردم.

بین “دیگه کوله پشتی نمیخوام، کوله‌پشتیم هنوز نو هست” و “این کوله‌پشتیه همون رنگیه که دنبالش می‌گردم” گیر کردم.

نظر نامحبوبم اینه که مردا اصلا میکاپ آرتیست‌های خوبی نمیشن.

تت بگ چرا انقدر ناجوانمردانه گرون شده؟ به خودت بیا تو یه کیسه‌ پارچه‌ای هستی نه کیف چرم!

ما کانال‌دارها هم گناه داریم. میایم از درونی‌ترین احساسات و دارک‌ترینش حرف می‌زنیم بعدش می‌بینیم ده نفر لفت دادند.

با گربه‌ای که بین خمیازه خیلی سوسکی می‌خواست گاز بگیره!

دوست دارم بنویسم ولی حوصله‌ای برام نمونده.