اِنقباضِ مغزَم؛

‏کنار گذشته شدن جز تلخ‌ترین تجربه‌های بشریه. فرقی هم نمیکنه از کار کنار گذاشته شی، از دوستی یا حتی یک رابطه عاشقانه. در هر حالت، اول همه وجودت خشم میشه و بعد حسرت. اون آخر سر هم یه غمِ سمجی تو دلت میمونه که تا ابد تنهات نمیذاره.

جوری که این آهنگ موده

آن‌هایی که قبلا می‌توانستد از آوار غم نجاتم بدهند، اکنون حتی مرا تسلی هم نمی‌دهند.

‏از یه سنی به بعد تنها معیارت برای ارتباط، معرفت، می‌شه و این درست همون سن و سالیه که بعدش دیگه احساسِ تنهایی میاد سراغت.

‏کنار گذشته شدن جز تلخ‌ترین تجربه‌های بشریه. فرقی هم نمیکنه از کار کنار گذاشته شی، از دوستی یا حتی یک رابطه عاشقانه. در هر حالت، اول همه وجودت خشم میشه و بعد حسرت. اون آخر سر هم یه غمِ سمجی تو دلت میمونه که تا ابد تنهات نمیذاره.

بدتر از بلاتکلیفی، تکلیفیه که باب میلت نیست.

چیزی در او شکسته بود که ترمیم‌ناپذیر بود و حتی لبخندهایش مانند گل‌های شکفته از شکاف زخم‌ها عطر اندوه داشتند.

بزرگسالی واقعا سخته؛ خودت افسرده‌ای، دوستات افسرده‌ان، تو مشکلاتت تنهایی، و همواره تلاش میکنی خودتو نکشی.

‏هرجا بگا رفتی بدون من توروهیچ وقت نبخشیدمت.

و چه ناگهان، بعضی از آدم ها برایمان غریبه می‌شوند.

به یه آدم چقدر باید احساسات دردناک دست بده تا بالاخره بفهمه که باید ول کنه بره؟

سخته فراموش کردن کسی که با او همه چیز و همه‌کس را فراموش می‌کردم.

از یجایی به بعد شاید بارها بهش فکر کنی، ولی دیگه با کسی راجع بهش حرف نمیزنی.

بیشتر از همه دوسش داشتم، بیشتر از همه بهم آسیب زد.

حسرت به دلم مونده یه آدم نرمال وارد زندگیم بشه بمونه، بسازه، بگذره، حواسش باشه، امن باشه و تغییر رفتار نده.

من پشت یهویی ناراحت شدنام، یه عالمه صبره.

چه بیهوده خودم را توضیح می‌دادم، وقتی فقط دنبال بهانه برای رفتن می‌گشت.