اِنقباضِ مغزَم؛

غیبت کلمه درستی نیست، ترجیح میدم بهش بگم جلسه بررسی بیماری‌های روانی احتمالی شخصی که در جمع من و دوست‌هام حضور نداره.

تنهایی دوست‌داشتنی نیست؛ اما خواستنی‌تر از تمامِ دوستت‌دارم‌های مسموم است. آخر تا کِی می‌توانی به دلت بگویی: ببخش که باورم شد…؟

وسط این همه بگایی باید هر دم به دقیقه خون دماغ شدن هم تحمل کنیم

‏و یهو تبدیل شدم به کسی که دیر جواب میده، تنهایی رو ترجیح میده، اگه انرژی منفی حس کنم؛ ناپدید میشم و اگه دیگه با هم در ارتباط نباشیم، ذره‌ای برام اهمیتی نداره.

غم هر شب یه جوری بغلم میکنه که انگار قراره از دستم بده.

‏اغلب درست تربیت شدگان در رنج‌اند!

دیگه کمکی نکردم، دعوتی نکردم، زنگی نزدم، فهمیدم رفیق واقعی من بودم؛ نه اون‌ها.

کیارستمی میگه در گلایه کردن میل به آشتی هست.اما وقتی دیگه نمیرنجیم معنیش این نیست که قوی شدیم،معنیش اینه چیزی به پایان رسیده.

‏همیشه میلنگه،یجای زندگیم.

شرایط و قسمت دروغ‌اند. اگر انسانی، انسان دیگر را دوست بدارد برایش جنگ به پا می‌کند.

من دیگه نمیرم تو جام که بخوابم به معنای واقعی کلمه به خواب پناه می‌برم

ای کاش می‌تونستم احساس نخواسته شدنم از طرف همه رو براتون توصیف کنم

موضوع اینه که هیچی خوب پیش نمیره

یه مفهوم شاهکاری در فیلم "در آغوش درخت" داشت که می گفت: یا قدر همو می فهمید یا نبودن بهتون می‌فهمونه و چقدر زندگیش کردیم.

‏از یه جایی به بعد، دیگه نه اونو میخوایی نه هیشکی به جز اونو.

و تو جبران نمیشوی، حتی به گریه های عمیق..

نمیدونم‌ چی بینمون خراب شد،ولی میدونم‌ من نخواستم خرابشه ماهزاد..