اِنقباضِ مغزَم؛

از نادیده گرفته شدن متنفرم

نیاز دارم یکی مثل شایع درکم کنه بهم بگه: عِب نداره بریز تو خودت میدونم فشار همه چیز رو‌ توعه میدونم هرچی دَم نمیزنی دنیا بدتر روت گیر سه پیج میکنه و بعد محکم بغلم کنه...

میگن دوستت داریم ولی پیامتو سین میزنن و فقط با ایگنور کردن جوابتو میدن

و من بالاخره فهمیدم هیچکس ترسِ از دست‌دادن من و نداره.

غم‌انگیزترین لحظه‌یِ انسان وقتیه که، خودش به خودش میگه: اشکال نداره درست میشه.

من جدی دیگه حالم خوب نیست، نه که بگم دلم گرفته یا فلان مشکل رو دارما. نه دیگه به تهش رسیدم، به معنای واقعی حالم اصلاً خوب نیست.

آدمیزاد برای بخشیدن آدم‌هایی که دوستشون داره چه دروغ‌هایی که به خودش نمیگه.

دارم افسرده ترین لحظه های زندگیمو تجربه میکنم و اینو به هیچ کسی نمیتونم بفهمونم حتی نزدیک ترین آدم زندگیم...

جوجه طلایی

برای هیچکس مهم نیست

واقعیت دیگه

واقعیت اینه که اصلا حالم خوب نیست

بهونه برای حرف زدن زیاده ولی دیگه شوقی نیست

برای تو چه بگویم؟ بگویم زخمم آنقدر عمیق شده که میتوان در آن درختی کاشت؟ بگویم غمگینم و مرگ کاری نمیکند؟

کاش منم یک بار از طرف کسی خواسته میشدم یا دوست داشته میشدم