Mind Mosaic𝚿🧠
Open in Telegram
Hi, I’m Paria 🌿 Psychology lover | Mindfulness explorer | Inner journey seeker | Sharing my personalpath https://t.me/BiChatBot?start=sc-08b0989edd
Show more201
Subscribers
No data24 hours
No data7 days
No data30 days
Posts Archive
راه حل:چطور با خستگیِ روحیِ جمعی کنار بیایم؟اول بپذیریم حالِ بد، واکنش طبیعی به این شرایطه. از خودمون انتظارِ عادیبودن نداشته باشیم. سرعتمون رو کم کنیم، نه از سرِ تسلیم، از سرِ مراقبت. کارهای خیلی کوچیک، ارتباطهای امن، و مهربونی با خودمون، فعلاً کافیان. وبدون که«مکثِ الان ما، نشونهی انسانیتمونه.»
اگر این روزها
مثبت فکر کردن سخت شده،
انگیزه کمرنگه،
و زندگی مثل قبل جلو نمیره،
این نشانهی گمکردن مسیر نیست
این خستگیِ روحیه.
واکنشی طبیعی
به فشارهای طولانی و شرایط جمعیِ فرسایندهای
که یک جامعه تجربه میکنه.
وقتی فضای عمومی سنگینه،
ذهن هم خسته میشه.
کمانرژی بودن،
کمحوصله شدن،
و حتی بیمیلی موقت به آینده،
بخشی از این تجربهی مشترکه.
اما حیف…
حیف آن جوانهایی که به خاطر ما، به خاطر فردا،
جانشان را از دست دادند و رفتند،
بیآنکه طعم آرامش و آزادی را ببینند.
نامشان در تاریخ میماند،
و داغشان همیشه در دل این سرزمین تازه خواهد بود.
امیدوارم یه روزی همه این سختی ها تموم بشه و همه طعم خوشبختی رو بچشن
حیف جوونامون
حیف مردممون
حیف عمرمون
وطنم💔💔
میدونی چرا قضاوت بقیه مهم نیست؟
چون فقط خودت میدونی چه چیزهایی رو حس کردی، چه مسیری رو زندگی کردی و چه تجربههایی از سرت گذشته.
واقعیت اینه که هرکدوم از ما، در هر شرایطی، بهترین تصمیم ممکن رو برای زندگی خودمون میگیریم؛
پس جایی برای قضاوت باقی نمیمونه نه دربارهی خودمون و نه دربارهی دیگران.
هر جایی که ایستادیم، قطعاً بهترین جایی بوده که در اون لحظه میتونستیم باشیم
وگرنه همهی ما ذاتاً میل به رشد، پیشرفت و موفقیت داریم.
از من به من
موضوع پادکست ناجی:
خودشناسی و رشد فردی
معنا و هدف زندگی
مواجهه با رنج، اضطراب و سردرگمیهای ذهنی
مسئولیتپذیری فردی و قربانی نبودن
نگاه فلسفی روانشناختی به زندگی روزمره
شروع کردم این پادکست رو از دیروز موضوعات جالبی رو بهش پرداخته
استراحت بین درس،
وقتی درس می خونم بد جوری اشتهام باز میشه 😂 می ترسم تا آخر امتحانات چند کیلو اضافه کنم😢😂
در دل این سختیها، گاهی به نظر میرسد که همهچیز در برابرمان ایستاده، اما همین لحظات تلخ درسهایی از زندگی را به ما میآموزند که هیچگاه در راحتی نخواهیم آموخت. هر دردی درسی دارد. دردِ تنها بودن، به ما میآموزد که خودمان را بهتر بشناسیم. دردِ از دست دادن به ما یاد میدهد که چقدر چیزهای کوچک ارزشمند هستند. دردِ شکست به ما نشان میدهد که هیچ چیزی دائمی نیست و همیشه راهی برای شروع دوباره وجود دارد.
هر دردی، در حقیقت، راهی برای رشد است. شاید در لحظه، آن را به سختی میفهمیم، اما زمانی که از این مسیر عبور کردیم، خواهیم دید که همین دردها، ما را به انسانهای مقاومتری تبدیل کردهاند.
زنان قوی دردهای خود را،
مانند کفشهای پاشنه بلند میپوشند مهم نیست که چقدر اذیت میشوند شما فقط زیبایی آنها را میبینید😢
