نیلی‌گون

مراقب خودتون باشید و بمونید، یه روزی با هم آزادی رو نفس می‌کشیم.

نمی‌دونم، شاید اشک بعدی‌مون از شوق باشه.

نمی‌دانم، شاید تو از اینکه نوشته شوی خسته شدی، که کلمه‌ای برای نوشتنت به قلمِ من نمی‌شیند.

خانوم گل‌فروش بهم گفت "الهی عمرت قدِ گل‌ها نباشه." چی بگم عزیزم، کاش عمرم قدِ گل‌ها بود.

حتی دیگه جمعه دلگیر نیست، تمام زندگی دلگیره.

کاش می‌توانستم غمِ چشم‌هایت را در آغوش بگیرم و زیر گوشت بگویم: «به تو قول می‌دهم به اندازه‌ی تمام اشک‌هایی که ریختی، آزادی را نفس بکشی.»

من در این سال‌ها احساساتی را فهمیدم، و در خود حمل می‌کنم که توان بیانشان را ندارم. ذهنیتی نسبت به مفاهیم و پدیده‌ها در من است که نمی‌توانم همه‌اش را بگویم و بنویسم. من برای بیان حس و درکم نسبت به پیرامون کلمه کم می‌آورم.

-فروغ عزیزم، نامه به ابراهیم گلستان

-

کلمات را کنار هم بچین، قلم‌ در دست بگیر و بنویس؛ اگر تو نوشته شوی، کلمه‌ به کلمه‌ات را می‌بویم، می‌بوسم، در خود غرق می‌کنم.

:))

بچه‌ها نخندینا.

-

ازم حالم رو بپرسی قطعا می‌گم خوبم، اما اگر بغلم کنی اشک‌هام لباست رو خیس می‌کنه.

همین که از کلمه و غصه لال شدم، خودش تمامِ ماجراست.

اگر همه‌چیز طور دیگه‌ای بود؛ الان زیر نور ماه دراز کشیده بودم، تو رو نگاه میکردم‌‌ و سیاست، گلوله، جنگ برام صرفا یه کلمه بودن.

دلم می‌خواد حرف بزنم، دلم می‌خواد این بغضی که سال‌هاست گیر افتاده رو نجات بدم، دلم می‌خواد از زندگی بگم، از درد بگم، از آزادی بگم، اما تا می‌خوام لب‌هام رو تکون بدم می‌فهمم خیلی وقته صدام تموم شده.

هر گوشه رو نگاه می‌کنم غم نفس می‌کشه، چشم‌های آدم‌ها، وسط خیابون، لا‌به‌لای گل‌ها، بین قاصدک‌ها، ابرهای آسمون، وجود من، من، من، من.

دوست داشتین بیاین اینجا ستاره‌ها.